Tag Archives: Amy Winehouse

Must-visit: Amy Winehouse tentoonstelling in Amsterdam

Terwijl iedereen om mij heen het had over de Amy Winehouse-documentaire, ‘Amy‘, schoof ik het kijken ervan steeds maar weer voor me uit. Ik weet eigenlijk niet precies waarom. Misschien omdat ik bang was dat het weer zo’n tragisch verhaal over de teleurgang van een grote ster zou worden. Amy zoals ze vlak voor haar dood in beeld werd gebracht: opgejaagd door de Britse paparazzi, onder de invloed van drank en drugs.

Amy-Winehouse-A-Family-Portrait

Mark Okoh, Camera Press London

Ik heb haar nooit gezien als ‘die grote ster’. Natuurlijk reikte haar succes op een gegeven moment tot de maan, hoorde je mensen op straat meezingen met ‘Valerie’ of ‘Rehab’ en kon je geen AKO binnenlopen zonder haar op de cover van een blad te zien staan. Maar voor mij was ze altijd dat meisje dat slechts twee maanden jonger was dan ik, die van dezelfde dingen hield, in dezelfde wereld leefde. Die naar dezelfde hiphop, soul- en jazzmuziek luisterde, die óók dvd’s had van Sex and the City en Will & Grace, die een jurk van Patricia Field op haar verlanglijstje had staan en Vogue las en die sjaaltjes kocht in vintagewinkels. En die toevallig bloedmooi en steengoed kon zingen en de muziek maakte waar ik naar wilde luisteren. En heel veel mensen met mij.

Juist díe Amy Winehouse krijgen we te zien tijdens de tentoonstelling ‘Amy Winehouse: A Family Portrait‘, in het Joods Historisch Museum in Amsterdam. Het is een piepkleine tentoonstelling- net één rondje door een huiskamer – dus ik zou ‘m alleen aanraden voor de échte fans. Maar juist voor die fans geeft deze tentoonstelling wel een heel intiem kijkje in haar leven. Zo zien we haar familiefoto’s, schooluniformen, de jaren ’50 bar en radio die ze in haar huiskamer had staan, een deel van haar platencollectie en een koffer vol cd’s. Ook tof zijn de jurken – natúúrlijk de jurken – en schoenen van Amy, zoals de jurkjes die ze droeg tijdens prominente tv-optredens.

De tentoonstelling is samengesteld door haar broer Alex, wat misschien ook wel heeft gezorgd voor het intieme karakter ervan. Dat maakte dat ik me voor eventjes weer heel erg verbonden voelde met de Amy Winehouse uit mijn herinneringen. Een goed, bijzonder gevoel, kortom.

amy-winehouse-tentoonstelling

Amy-Winehouse-A-Family-Portrait-records

Amy-Winehouse-A-Family-Portrait-songs

amy-winehouse-tentoonstelling-amsterdam

Amy-Winehouse-A-Family-Portrait-vinyl

heart-nenznetAmy Winehouse: A Family Portrait is t/m 4 september te zien in het Joods Historisch Museum in Amsterdam.

nenznet fb2

Ava flies in paradise

Mede fans van Amy Winehouse zullen de titel van deze post wel herkennen. Mocht er zoiets als een hemel zijn, dan hoop ik dat Amy daar haar mooie liedjes met evenveel ongebreideld plezier staat te zingen als ze in dit filmpje doet, opgenomen in de haven van ons eigen Rotterdam…

In loving memory: Amy Winehouse

Zelfs nu ze er niet meer is, is er geen vrouwelijke artiest die mij zo heeft geboeid, of zo boeit, als Amy Winehouse. Het klinkt vaak zo Amerikaans, of overdreven als je fans hoort exclameren hoeveel ze van een artiest houden. Omdat je alleen maar die ene kant ziet: die van artiest, performer; als publiek leren we een artiest nooit écht helemaal kennen – dat denk ik dan althans. En toch is er in mij dat gevoel – als ik nog Youtube-filmpjes van haar bekijk, als ik naar de poster staar die op mijn werkkamer hangt van een jonge, beeldschone Amy circa 2003, als ik terugdenk aan die korte, knotsgekke ontmoeting met Amy op het North Sea Jazz Festival in 2004, als ik haar platen draai – dat ik echt een beetje van deze gekke tante heb gehouden. Wat zeg ik: heel veel van haar heb gehouden. Van de Amy die ik zag als Amy Winehouse. Dat jonge, lieve, ondeugende, ontwapenende, gekke, stoere Britse meisje van 19 jaar, dat met een grote gitaar in haar handen, gehuld in Adidas-jasjes en jurkjes van de tweedehands winkel, met een toen nog bescheiden eyeliner-streep boven haar ogen haar liefde voor jazz & hiphop liet klinken. Haar leven bezong. Open en eerlijk, zonder blad voor de mond te nemen. En dat met zoveel plezier en toewijding.

Het grootste cadeau dat Amy Winehouse mij & ons in haar – veel te korte – leven heeft gegeven, is natuurlijk haar muziek; tot ik Amy hoorde, had ik nog nooit een vrouwelijke artiest gehoord die jazz & hiphop mixte tot zo’n eigentijds, fris en nieuw geluid. En dan die stem, die stem om van te houden. Rauw, scherp, teder, soulvol, doorleefd en totaal ‘eigen’. Haar verfrissende songteksten: mooi, brutaal, ontroerend, diepgaand en toch zo jong. Ik bewonderde Amy ook om haar lef, ik vond haar ontiegelijk stoer. Hoe ze auditie kwam doen bij de platenmaatschappij (te zien in de documentaire op de DVD ‘I told you I was trouble’) en daar relaxed op de bank zat naast haar gitarist, een haarspeld uit haar zak toverde om nog even een lok vast te zetten en toen – schijnbaar met het grootste gemak – ‘There is no greater love’ van Billie Holiday zong. Hoe ze een unieke en behoorlijk risicovolle set speelde op dat North Sea Jazz Festival. Omdat ze liet horen hoe stoer en hedendaags jazzmuziek kan zijn. En hoe teder en oprecht hiphop kan zijn. Die Amy trapte muren door. In interviews heeft ze weleens gezegd dat ze liedjes is gaan schrijven omdat ze de échte muziek miste, dat de muziek die in de hitlijsten stond voor haar niet authentiek genoeg was. Op de vraag welke hedendaagse zangeressen haar boeiden, kwam alleen een twijfelachtige referentie naar Miss Dynamite naar boven. “There is no one else right?” zei ze. En ze had gelijk. Heel even was ze er wél, die uitermate boeiende, hedendaagse, authentieke zangeres. Inmiddels moeten we haar al een jaar missen.

Vandaag zet ik mijn eyeliner (die ik steevast draag sinds Amy op mijn pad kwam) extra dik aan, leg ik ‘Frank’ op de platenspeler en vier ik het leven van deze bijzondere jonge vrouw, die voor mij altijd een bron van inspiratie zal zijn. Want hoe tragisch haar leven ook geëindigd is – Amy heeft mij in korte tijd dusdanig betoverd en geïnspireerd dat ik de rest van mijn leven een stukje van haar met me zal meedragen.

Amy in een interview met de Italiaanse MTV:

Amy zingend in de haven van Rotterdam:

Herinneringen aan Amy

Plan was om vandaag voor het eerst in lange tijd heerlijk ongegeneerd uit te slapen, maar ik heb vreselijk liggen woelen en kon de slaap maar niet vatten. Ik wist: ik moet iets over Haar schrijven. Omdat ik in het verleden ook regelmatig over haar heb geschreven. Met liefde. Omdat ik haar muziek zo lief had, maar stiekem ook omdat ik – wat ik zag als het meisje achter haar muziek – zo lief had. En dan doel ik niet op de Amy die we de afgelopen jaren zo getroubleerd door het leven zagen zwalken, maar op de Amy die in een grasveld, onderwijl spelend met een grassprietje dat op haar schoot lag een nummer van Billie Holiday zong. Zonder moeite leek het en tóch met hart en ziel, dat kon je duidelijk horen, omdat de muzikaliteit en de oude soul bij haar diep vanbinnen zat.

Maar ik denk ook aan de Amy die verscholen achter een veel te grote mintgroene gitaar en in jeans met panterprint haar eerste optreden op televisie had bij Jools Holland. Hoe ze geconcentreerd moeite moest doen om het ding onder controle te houden, maar hoe goed het klonk. Aan hoe cheeky haar teksten waren: “Cause’ I’ve forgotten all of young love’s joy, Feel like a lady, but you my lady boy,” – in Stronger Than Me, waarin ze bezingt dat haar geliefde nu echt eens voor de man moet gaan spelen of hij vliegt de laan uit. En hoe ze in ‘I heard love is blind’ op geniale wijze alle smoesjes van vreemdgaande mannen verwerkte in een nummer en zo de rollen eens omdraaide.
Bovendien denk ik aan hoe razend knap ze oude soul & jazz en een stemgeluid als dat van Billie Holiday of Sarah Vaughan, dat zomaar uit de keel van dit jonge meisje leek te komen, mixte met haar liefde voor hiphop van bijvoorbeeld Nas en teksten die gingen over hedendaagse dingen uit het leven van een jonge vrouw als Beastie Boys T-shirts, de nieuwe cd van Erykah Badu, een beha van Moschino en concertkaartjes voor “the Slick Rick gig“.
Ik denk nog terug aan wat er door me heen ging toen ik haar voor het eerst hoorde zingen – ik weet nog precies waar ik was – in de auto bij mijn geliefde -, dat ik het gesprek onderbrak en dat ik hem vroeg: “Wie ís dit?”. En hoe ik daarna de hele avond haar versie van ‘There’s No Greater Love’ op repeat heb zitten luisteren.

Met de grootste glimlach op mijn gezicht denk ik ook terug aan haar concert in een heel klein kelderzaaltje op het North Sea Jazz Festival in 2004, waar ik samen met vriend S. en mijn geliefde naar een heel speciaal optreden van haar keek & luisterde. Voorafgaand aan de show gaf ze een signeersessie waar ik op kwam dagen met een zilveren fineliner van de HEMA waar maar weinig inkt uitkwam. Amy keek me lachend aan en zei: “Oh, you brought the silver!“. Met haar tong uit haar mondhoek drukte ze hard op het papier van haar cd-hoesje terwijl ze zei: “I’m gonna do this real slow.
Het concertkaartje van vriend S. wilde ze ook wel signeren, nadat ik uitlegde dat S. op dat moment in de broodjeskraam van het festival aan het werk was en haar op het hart drukte dat hij straks zou gaan spijbelen om haar optreden niet te missen. “See you at the show, baby!” schreef ze daarna op het kaartje van een vervolgens dolgelukkige S.
Tijdens het concert beledigde een uitzinnige S. haar bijna nog publiekelijk door op een stil moment heel hard te roepen om het nummer ‘Fuck My Pumps’, wat natuurlijk ‘Fuck Me Pumps’ heet, waarop Amy het snoer van haar microfoon als een zweepje op het podium liet kletteren en riep: “Darling, I haven’t got the equipment!“.
Naderhand kreeg S. het nog voor elkaar dat Amy eventjes aan de zijkant van het podium voor ons verscheen, waar hij zijn excuses aan haar aanbood en trots zwaaide met zijn gesigneerde concertkaartje. Amy vroeg hem of ik soms zijn amour was, waarop hij vertelde dat ik een vriendin was. Amy zei daarop tegen mij: “You’re a good friend“.

De Amy die we daar zagen, was een schril contrast met de Amy die de afgelopen jaren in de tabloids stond en die we in Youtube-filmpjes onder invloed beschamend slechte optredens zagen geven. Ik had dikwijls de neiging om Oprah een lange brief over Amy te schrijven, aansporend op een interventie in haar show, of om naar Londen te reizen, Amy van de straat te plukken, een dikke warme deken om haar heen te slaan en vervolgens intrek in haar huis te nemen als Mantelzorgster om haar in een warm bad te doen, haar beehive zorgvuldig uit te kammen en elke dag een grote pan soep voor haar te koken. Ik hoopte zo dat haar verslaving haar er niet onder zou krijgen. Maar het deed ons allemaal het ergste vrezen. En dat waar we allemaal zo bang voor waren, heeft plaatsgevonden: Amy is gisteren op 27-jarige leeftijd dood aangetroffen in haar huis.

Weet je het is gek; natuurlijk doet het ons allemaal wel wat als we horen dat een publiek figuur is overleden. Ik denk dan bijvoorbeeld terug aan de verdrietige dag toen we hoorden dat Michael Jackson niet meer was. Je denkt: Jezus! Je vertelt het je vrienden en familie. Je post er direct wat over op je social media. En je laat misschien een traan, omdat iemand toch iets heeft achtergelaten in je leven: mooie muziek, herinneringen.
Maar dit, dat Amy dood is, kruipt bij mij onder mijn huid. Omdat het zo triest is zoals het leven voor haar de afgelopen jaren is verlopen, maar vooral ook omdat ik zo enorm van haar muziek heb gehouden. Natuurlijk wordt er elke dag prachtige muziek gemaakt die ons raakt, maar het komt niet vaak voor dat je iemand muziek hoort maken die echt een plekje inneemt in je hart – om wat voor reden dan ook. Zo zal ik me Amy herinneren: als dat leuke, gekke mens dat zó enorm getalenteerd was dat je je oren niet kon geloven. She will be missed.

Een paar van mijn favoriete Amy-filmpjes:

Heart Amy’s eerste optreden op televisie: ‘Stronger Than Me‘ live bij Jools Holland:

Heart Mooi interview met Jonathan Ross en een live optreden van ‘I Heard Love is Blind‘:

Heart Billie Holiday’s ‘(There is) No Greater Love‘, in het gras:

Heart Met gitarist Femi, een cover van ‘All My Loving‘ van The Beatles:

Heart Een kort interview met Amy uit 2003 waarin ze vertelt waarom ze is begonnen in de muziek. “There is no one else, right?” En ze had gelijk.

Love nenz<

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...