Mooie chocolade: Le chocolat des Francais

Vroeger kon ik urenlang kleding kijken in de stad, tegenwoordig doet me dat veel minder. Ik kan het nog steeds heerlijk vinden, maar niet zo heerlijk als rondwaden in een supermarkt die ik nog niet ken. Of in een delicatessenwinkeltje. Want waar ik vroeger vaak thuis kwam met weer een nieuwe trui of top, maakt niets mij momenteel gelukkiger dan een mooie reep chocolade mee naar huis nemen. Dát vind ik nou echt een traktatie. Zowel qua smaak als qua ontwerp. Want o, wat worden er een mooie wikkels gemaakt.

De repen van Le chocolat des Francais spannen wat mij betreft de kroon. Met vrolijke, kunstige labels die meteen een liefde voor La Douce France aanwakkeren. Gemaakt in Frankrijk en – ja helaas – vooral in en rond Parijs te koop. Ken je iemand die binnenkort de Parisienne uit gaat hangen, kijk haar dan lief aan.

Le chocolat des Francais heeft trouwens ook een hele toffe Instagram-account. Voor al uw inspiratie!

Smakelijk Pasen: het Culy Food Festival

Reserveer het Paasweekend alvast in je agenda, want dan vindt het allereerste Culy Food Festival plaats. Mijn favoriete Nederlandse foodwebsite Culy.nl komt daar tot leven met o.a. een pop-up café van Cereal Killer Café uit Londen, limited edition 3D-ijsjes van MELT, workshops foodfotografie en foodstyling, Yvette van Boven, een thee & toetjes bar, smaakworkshops van Tony Chocolonely, food films én… héél veel om te proeven (van dumplings tot aan biertjes, slow coffee en de állerlekkerste worstjes van Amsterdam).

Het Culy Food Festival vindt plaats op 4 & 5 april in SugarCity (10 minuten vanaf Amsterdam CS). Kijk voor meer informatie en kaarten op www.culy.nl/festival en gaat dat proeven!

NEnz’s Notebook: cheer up!

Elke dag, de hele dag door, kom ik nieuwe producten, ideeën en inspiratie tegen. Daarom heb ik ook een soort Inspector Gadget-achtige arm ontwikkeld, waaraan een notitieboekje vastzit. Die is bestemd om al dat leuks in op te schrijven. En wel onmiddellijk.
Omdat ik zo heel veel losse krabbels, plaatjes en dingen verzamel van dingen die eigenlijk het delen waard zijn, geef ik je vanaf nu regelmatig een kijkje in mijn Notebook. Ditmaal: rasechte opvrolijkers.

Dance like no one is watching

Als je ergens lekker uit je dak staat te gaan, wil je gewoon lekker uit je dak kunnen gaan en je niet druk hoeven maken om hoe je eruit ziet en of je moves wel volgens de laatste dansmode zijn, am I right? Welnu, een man die in Londen zo lekker ongegeneerd uit zijn dak stond te gaan op de dansvloer, werd op een wel héél gevoelige plaat vastgelegd toen mensen foto’s van hem begonnen te maken en hem uitlachten. De man was zichtbaar beschaamd en stopte met dansen. De foto’s verschenen op internet met als bijschrift: “Spotted this specimen trying to dance the other week. He stopped when he saw us laughing.

In plaats van mee te lachen en de man verder te cyberpesten, gebeurde er iets heel anders (o jongens, dan weet je weer even dat de wereld mooi is): schrijfster en activiste Cassandra Fairbanks uit Los Angeles nam het op Twitter op voor deze man, trommelde een hele trits volgers op en probeerde de man te vinden doormiddel van de hashtag #finddancingman. Het werkte: hij meldde zich aan op Twitter, maakte zich kenbaar en bleek blij verrast door dit virtuele hart onder de riem. Daar laat Cassandra het niet bij: via crowdfunding probeert zij een danceparty te organiseren voor Sean, zoals ‘dancing man’ echt heet.

Inmiddels hebben al meer dan 1700 vrouwen zich aangemeld voor het feestgedruis en dat niet alleen: Pharrell heeft aangegeven op de hoogte gehouden te willen worden van het feest, Moby wil komen deejayen en burlesque-danseres Dita von Teese aangeboden te komen optreden, zo lieten zij allemaal via Twitter weten. Dat wordt me een feestje!

Mooi vind ik het, dat we in een tijd van cyberpesten, waarin we vaak meer oog hebben voor onze smartphones dan voor elkaar, het toch voor elkaar opnemen op social media en iets positiefs in gang zetten. Keep on spreading happiness! Én blijf dansen…

Happy weekend!

Voor het échte lentegevoel maak je dit weekend deze lemon curd van Rachel Khoo. Heerlijk op muffins, scones, cake of in je yoghurt of granola. En zie maar eens niet happy te worden van die felgele kleur. De lente is in aantocht, voel je ‘t ook?

5x een hal waar je blij van wordt

Ik ken van die mensen die een huis betrekken, het op een bepaalde manier inrichten en het vervolgens exact zo laten. Voor tientallen jaren. Ik ben dus niet zo iemand. Bij mij verschuift, verspringt en verhuist alles voortdurend. Het is net een microkosmos, en dan een beetje alsof je een drukbezocht zebrapad in Tokio zou filmen. Het moet ook wel, dat voortdurende geschuif met spullen en meubels, met name dankzij de constante stroom aan platen en boeken die hier aan de deur wordt geleverd (dankjewel, vriendlief!). Bovendien word ik er erg onrustig van als alles om me heen hetzelfde blijft. Ik wil levendigheid in en om me heen. En dat mijn huis ook een soort levenslust uitstraalt, if that makes any sense.

Het enige plekje in huis dat ik maar niet leuk & levendig krijg, is de hal. Daar is het een chaos van enorme hopen oud papier, modderige laarzen, zestriljoen sjaals en handschoenen en van die stomme attributen die je wel in het zicht moet hebben liggen omdat je ze anders vergeet mee te nemen, zoals zonnebrillen, sleutels, autopapieren, pepermuntjes en zakdoeken. Het is me een doorn in het oog, juist omdat de hal de allereerste plek is waar je binnenkomt en dus juist huiselijkheid en warmte zou moeten uitstralen (ik heb al eens overwogen om daarom maar de regenpijp te nemen).

Deze lente ga ik daarom mijn hal eens onder handen nemen en ‘m omtoveren tot een hal waar je blij van wordt. Hieronder een paar tips die ik tijdens mijn zoektocht heb opgedaan:

1. Heet je gasten (en jezelf) warm welkom

Ga voor een deurmat met een blije boodschap of schrijf ‘m zelf op de stenen voor je deur! De ‘Sup’-deurmat is trouwens hier te koop.

2. Maak er een galerij van

Verzamel de leukste artworks (Etsy is een walhalla voor betaalbare prints, kaarten en mooie posters) en hang ze ingelijst aan de muur. Da’s nog eens vrolijk binnenkomen!

3. Thank God for mandjes & opbergdozen

Woonaccessoires zoals leuke mandjes zijn ideaal om die sjaals/mutsen/wanten in op te bergen. God, wat hou ik van mandjes. Ik heb er talloze. Momenteel heb ik mijn oog laten vallen op van die grote Vietnamese manden van Bloomingville. Ik wil er eigenlijk drie. Wil jij ze ook? Je kunt ze hier kopen.

4. Gebruik je spullen als decoratie

Hang een gezellige felgekleurde tas aan je kapstok, zet je mooiste schoenen in het volle zicht en zet die leuke bontgekleurde paraplu in het hoekje neer. Gekleurde sjaals zijn ook altijd een mooi decoratie-item. Niet alleen voor je nek!

5. Vloer als eyecatcher

Het summum voor liefhebbers van kleur & prints is natuurlijk zo’n vloer met bontgekleurde tegels. Geen geld voor (over)? Je kunt er ook een leuk kleed neerleggen.

Foto’s: Shopstyle / Designsponge / Rice / Sfgirlbybay / Decoratualma


D’Angelo live in Paradiso Amsterdam

Zelfs als zijn naam je niet zoveel zegt, ken je hem vast wel van zijn onvergetelijke buikspieren in de video voor ‘Untitled’ zijn hit ‘Brown Sugar‘, van anno 1995. Ik heb het over D’Angelo. Of, zoals ik hem graag noem: mijn favoriete artiest in de geschiedenis van de mensheid, planeten en heelals.

Tot nu toe ben ik bij elke tour geweest die deze man maakte langs ons kikkerlandje. Maar dat werd me niet altijd gemakkelijk gemaakt: tijdens zijn Voodoo Tour op het North Sea Jazz Festival in 2000 stonden we als sardientjes in een blik zij aan zij te zweten van de crazysexysoul van deze man (als ik het me goed herinner, scheurde hij zelfs zijn hemd aan stukken…#ohmygod). Toen werd het een tijdje stil rond D’Angelo. Pas jaren later – het precieze jaartal weet ik niet meer, maar ik denk dat het rond 2005 geweest moet zijn – zou hij in Ahoy in Rotterdam staan. Ik had bijtijds kaartjes gekocht, maar moest die later weer inleveren, omdat de show werd afgelast. En toen, na jaren radiostilte, was er in 2012 ineens weer teken van leven van D’Angelo: hij had aan wat nieuwe nummers gewerkt en kwam naar Paradiso in Amsterdam. Vriendlief en ik dachten dat we gek werden en dat het een sinistere grap was van het universum. We kochten kaartjes, maar bleven angstvallig de website van Paradiso en Twitter in de gaten houden of het wel écht doorging, want het kon toch niet zo zijn dat we na al die jaren weer oog in oog zouden staan met D’Angelo?

Het was een intens koude, sneeuwerige maandagavond waarop we met de auto naar Amsterdam reden. Ik weet nog goed dat we van de parkeergarage richting Paradiso liepen en ik nog iets zei van: ‘ik denk dat die mensen ook allemaal op weg zijn naar Paradiso, dus dat is een goed teken!’. Toen we voor de muziektempel stonden, wilden we net de trappen bestijgen toen een meisje naar ons toekwam en zei: “jullie weten toch wel dat het afgelast is hè?”. Ik begon hysterisch te lachen: “Haha, heel grappig!” en duwde haar haast opzij in mijn vastberadenheid: ik ging D’Angelo zien en wel nú. Maar ze vervolgde: “Hij is van het podium gevallen tijdens de soundcheck.” Toen viel mijn oog ook op de A4-tjes die op de deur hingen, waarop mijn diepste, donkerste, meest duistere vermoedens werden bevestigd: het ging niet door.

Gelukkig trad hij een paar dagen later alsnog op op dezelfde plek. Hij liet ons langer dan een uur wachten, maar het was het waard. Op het North Sea Jazz Festival van 2013 precies hetzelfde liedje: ik moest mezelf met bruut geweld uit de rij voor de signeersessie van Lianne La Havas ontslaan om op tijd te zijn voor het optreden van D’Angelo in de grote Nile-zaal (Lianne nam nogal uitgebreid de tijd voor al haar fans, wat haar siert, maar wat killing is op een festival met zo’n strak tijdschema). Meneer bleek weer een uur te laat, wat hij moest bekopen met boegeroep van de zaal. Ik kon op dat alleen maar denken aan mijn denkbeeldige, innige vriendschap met Lianne, die hiermee in rook was opgegaan. Maar ook dat was ik alweer snel vergeten, toen ik stond te zweten en te dansen op de sexy funk van deze soulgod. Een optreden van D’Angelo is een beetje als een superintense preek van een begenadigde predikant, zo stel ik me voor. Je wordt er totaal in meegesleept en voordat je het doorhebt, sta je daar met je blanke hoofd als een idioot met je heupen te schudden, met je armen in de lucht en je ogen dicht. Halleluja.

En toen – na jaren van speculaties en slechts flarden van nieuwe nummers te hebben gehoord – dropte hij net voor de jaarwisseling vanuit het niets zijn nieuwe album ‘Black Messiah’. En de wereld werd gek. Vijftien jaar na zijn laatste album, ‘Voodoo’. Afgelopen maandag en dinsdag kwam hij naar Amsterdam om het live te laten horen en ik was erbij. Het werd gelukkig niet afgelast, wel was hij volgens traditie weer een uur te laat. Maar dat kon niemand meer iets schelen toen hij begon te spelen en terugkwam voor maar liefst twee toegiften. Het was fantastisch.

Nieuwsgierig naar dit album? Ga het luisteren op Spotify of Youtube en bekijk deze video’s van D’Angelo’s optreden bij Saturday Night Live (en ja: je mag schudden met die heupen):

Really Love:

The Charade:

Foto’s gemaakt door Andjustinforall

Op kantoor bij Poopy Cat

De ideale werkplek bestaat! En hij heet ‘Poopy Cat Headquarters‘. Daar, bij de makers en bedenkers van de enige echte biologisch afbreekbare wegwerp-kattenbak, is het namelijk één grote knuffelzone.

“At Poopy Cat we have cats living in the office permanently. This way we can develop, test and improve our concepts in close collaboration with the end-user. They make our employees and visitors smile and they provide enchanting ‘aaawww’ moments.”

Bekijk het filmpje voor een instant big smile:

Fafi goes Hawaii

Fafi exposeert momenteel in Galerie L.J. in Parijs totáál ander werk dan de Fafinettes die we van haar gewend zijn (de tentoonstelling heet niet voor niets ‘Fafi 2.0‘). Toch duiken haar vrouwelijke figuren nog steeds op in het straatbeeld. Zo reisde de Parisienne naar Hawaii om daar voor POW! WOW! Hawaii (een festival rondom kunst, cultuur en muziek) een installatie te maken met Fafinettes en héél veel kleurrijke bloemen. Amazing!

Foto’s: @arrestedmotion_sal


Must-visit: Cereal Killer Café in Londen

De halve wereld mag dan ‘s ochtends aan het rechtsdraaiende chiazaad zitten; de mannen van het Cereal Killer Café in Londen moeten er niks van weten. Zij zweren bij cereals en dan vooral die felgekleurde, vol met suikers zittende Amerikaanse soorten, met stripfiguren op de verpakking. Fun en zooo lekker!

De Britse tweelingbroers Alan and Gary Keery kregen het idee voor hun Cereal Killer Café tijdens een fikse kater, waarbij ze allebei enorme trek kregen in ontbijtgranen. Voor £2.50 kun je kiezen uit een batterij aan cereals, melksoorten (bijvoorbeeld ook sojamelk, chocolademelk en aardbeienmelk) en toppings als verse frambozen, mini Oreo’s, chocolade-nijlpaarden of marshmallows. Je hoeft er niet eens een kater voor te hebben: je kunt hier elke dag van 7 uur ‘s ochtends tot tien uur ‘s avonds (!) ‘ontbijten’.

UPDATE: goed nieuws! Want Cereal Killer Café opent een pop-up restaurant op het Culy Food Festival op 4 en 5 april. Niet dat afreizen naar Londen nou zo vervelend is, maar toch…

Cereal Killer Café
139 Brick Lane, London
www.cerealkillercafe.co.uk

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...