Category Archives: Look & Listen

North Sea Jazz Festival 2014

Mijn verjaardag valt bijna elk jaar tijdens het North Sea Jazz Festival. Helemaal niet erg, want wie kan er nou zeggen dat Pharrell en Stevie Wonder op haar feestje hebben opgetreden? Wel, ik dus. We begonnen vrijdagavond klokslag 00:00 met ‘Bananas’ (wat Pharrell samen met Gwen Stefani maakte) en ‘Happy’ (hoe toepasselijk, vindt u niet?) en sloten op zaterdag om 23:59 af met ‘Ribbon in the Sky’ van Stevie Wonder; best een dweperig nummer, maar o, wat galm ik dat altijd met liefde mee.

Allereerst een mini-rijtje gebeurtenissen die zó passen in NEnz’s Weird World:
Charles Bradley buiten doodgeknuffeld zien worden door een schare fans. Zeer aandoenlijk, vooral als je het verhaal achter de rijzende ster van deze zanger kent.

Tijdens het optreden van Pharrell zien dat Stevie Wonder in de coulissen op een stoeltje zit mee te deinen, naast Sheila E. Pharrell, die een beetje dronken was, trok Stevie zelfs het podium op om te vertellen hoe geweldig hij ervan onder de indruk was dat deze legende naar zijn show was komen kijken. Het hoogtepunt voor mij: tijdens ‘Lapdance’ zien hoe de camera Stevie filmt die vanaf zijn stoeltje in de coulissen keihard zit mee te swingen.

Trompettist Takuya Kuroda ineens in levenden lijve zien rondhangen bij de stand van Jazzism Magazine, vervolgens gaan twijfelen of het hem wel écht is – want ja, wie weet is het gewoon wel een toevallige passant die op hem lijkt? (zo klampten we de dag ervoor bijna per ongeluk een festivalbezoeker aan van wie we even dachten dat het de drummer van Snarky Puppy was) – toch besluiten als de wiedeweerga bij de stand ernaast zijn cd te gaan halen om die te laten signeren (ook al hebben we zijn album al thuis liggen), eenmaal met die cd in de hand in de rij voor de kassa staan, nog een blik werpen op de stand van Jazzism stand en zien dat Takuya is vertrokken, de cd snel terugleggen en net doen alsof er niks is gebeurd.

Ik was mijn geliefde dikwijls kwijt, want die lag dan ergens vooraan bij het podium met zijn camera te shooten from the hip, maar dat is helemaal niet erg als je in vervoering staat te luisteren naar zulke mooie muziek. En dat deel ik natuurlijk graag met je (zowel beeld als muziek).

Luister je mee?

Robert Glasper Experiment musiceerde samen met het Metropole Orkest en gastzangers Bilal en Lalah Hathaway en wij stonden vooraan!!! Ik herhaal: wij stonden vooraan!!! Fantastisch om de hiphop-soul-jazz van Robert Glasper naar een nieuw niveau getiteld te horen worden door dit enorme orkest. Het geluid overspoelt je gewoon, enorm indrukwekkend.

Bilal staat in mijn Top3 van favoriete zangers, werkte samen met Erykah Badu, Common, Pharrell, The Roots en Jill Scott en toch kennen veel mensen hem niet (zo ook het stelletje naast ons dat zei: “Er komt ook ene Bilar zingen? Nooooit van gehoord!” – op dat moment zocht ik in mijn hoofd het plaatje op van ‘De Schreeuw’ van Edvard Munch). Deze soulzanger uit New York kan alles. Er wordt zelfs beweerd dat hij opera kan zingen in zeven talen, al heb ik hem dat nog nooit horen doen. Hij lijkt altijd apestoned als hij staat te zingen (misschien komt daar dat opera-verhaal vandaan…), al is dat volgens mij gewoon omdat hij helemaal opgaat in de muziek en zich daarop concentreert. Ik heb hem trouwens een keer ontmoet, in het MC Theater, terwijl hij aan de bar een dubbele whisky stond te drinken. Het was het vreemdste gesprek van mijn leven. Maar who cares: ik heb Bilal ontmoet!!!

Snarky Puppy & Friends: met vier fantastische gastzangeressen. De zangeres in de lange jurk (tweede van rechts) was trouwens hilarisch, zij riep het publiek op om mee te zingen door te spreken: “Let’s divide this humongous room of people into two groups of humongous people!”.

De mannen van Dirty Loops lijken een bij elkaar geraapt zooitje, maar o boy, wat een geweldige muzikanten. Ze zijn bekend geworden van hun filmpjes op Youtube, waarin ze hits van Britney Spears, Rihanna en Justin Bieber in de tiende funk-versnelling gooiden. Oftewel: “loopifyden”, jawel. O ja, en zanger Jonah klinkt als Stevie Wonder op helium in een achtbaan (hetgeen verbazingwekkend swingend is).

We stonden eigenlijk bij Stevie Wonder, maar uw reporter zakte zowat door haar hoeven van vermoeidheid (give me a break: ik stond al twee dagen lang op mijn benen en ik was ook nog eens jarig die dag, dus ik verdiende gewoon een stoel), dus verlieten wij de snikhete Nile-zaal op weg naar een beetje frisse lucht. Bovenin Ahoy, in een klein donker zaaltje, vonden wij Chloe Charles, die wel zó mooi en breekbaar stond te zingen, dat het voelde alsof ik een koud glas cola met een citroentje kreeg na urenlang afzien in een woestijn (wat, laten we wel wezen, ook een beetje zo was).

Cecile Mclorin Salvant heeft de sound van een hedendaagse Billie Holiday en zingt de liedjes die je terug voeren naar de jaren ’50. Heerlijke jazz (en ze is pas 25 jaar!). Ze sloot af met een nummer uit de film West Side Story; een film waarvan ik als kind zó vaak de videoband heb bekeken, dat ik er in mijn eentje een opvoering van kan doen. Geen zorgen: dat ga ik niet doen. Maar dit even om aan te geven hoe fijn ik dit optreden vond. Cecile for president!

Trompettist Takuya Kuroda toetert altijd bij José James, maar heeft nu een fantastische soloplaat gemaakt, ‘Rising Son’. Ik kon tijdens dit concert absoluut.niet.op.mijn.stoel.blijven.zitten. En dat terwijl ik al drie dagen lang op mijn benen had gestaan en had lopen snakken naar een stoel. De perfecte afsluiter van drie dagen North Sea Jazz.

Foto’s: andjustinforall

Valley of the Doll Parts: een (bizar!) animatiefilmpje van Courtney Love

Courtney Love is volgens mij nou niet bepaald zelf het lichtend voorbeeld van een evenwichtig mens, maar ze heeft er geen enkele moeite mee om haar collega’s uit Hollywood op de hak te nemen.

Samen met Michael Mouris maakte ze een animatiefilmpje dat Valley of the Doll Parts heet; een parodie op de beroemde cultklassieker én boek ‘Valley of the Dolls’ (die film met die heerlijke themesong van Dionne Warwick – daar maakt u mij zo gelukkig mee). In de versie van Courtney hebben Lindsay Lohan, Miley Cyrus, Chloe Sevigny en James Franco een rol – met een paar guest appearances van andere celebrities. Maar ze is ook niet vies van een beetje zelfspot en geeft zichzelf ook een rolletje.

Net zo bizar om te zien als een videoclip van La Love zelf, maar fantastisch getekend. Kijk ‘m zelf:

Lianne La Havas x SuperTrash

Als ik Lianne La Havas zie optreden, kijk ik niet alleen vol bewondering naar de manier waarop ze zingt en gitaar speelt, maar dikwijls ook naar haar schoenen (Mevrouw La Havas heeft een voorliefde voor enorme plateauzolen in felle kleuren en prints – een vrouw naar mijn hart) en outfits. Deze zangvogel is ook een paradijsvogel. En dat is het team achter SuperTrash ook opgevallen. Zij strikten Lianne voor hun nieuwe campagne.

Lianne is door het ST-team uitgeroepen Super Talent en dat wordt gevierd met een uitgebreide photoshoot met Lianne gehuld in SuperTrash én een complete kledingcollectie à la Lianne die je nu kunt shoppen via de website. Van rokjes tot oorbellen: allemaal geïnspireerd op de stijl van zangeres.

Ik mis de felle kleuren en prints een beetje, maar de shiny tops en korte rokjes zijn onlosmakelijk Lianne. En supercool natuurlijk dat een écht Nederlands merk de Britse zangeres als stijlicoon heeft weten te strikken. Go SuperTrash en go Lianne!

In dit interview vertelt Lianne waarom zij graag meewerkte aan de campagne van Super Trash en wat haar favoriete kledingstuk is:

Elli Ingram – Poetic Justice

Vroeger was ik ontzettend fan van Janet Jackson. Ik had zelfs precies zo’n zwarte lakpet als Janet in Rythym Nation, kende alle teksten uit mijn hoofd (sommige nog steeds), kon alle dansjes nadoen en heb zelfs eens met een hysterisch groot zelfgemaakt spandoek naar Janet staan zwaaien in Ahoy (guppylove). Ik was daarom verrast toen ik dit nummer hoorde van de Britse, slechts 18 jaar jonge (!) Elli Ingram, die ‘Anytime, Anyplace’ van mijn Janet samplet in een song. Toen voelde ik me al oud, maar ik voelde me compleet uit het Golden Girls-tijdperk weggelopen toen ik erachter kwam dat Elli’s nummer óók weer een cover is en wel van een nummer van Kendrick Lamar ft Drake. Kuntuhetnogvolgen? Één grote muzikale kopieermachine dus. Maar wel verdomd fijn klinkend. De songtitel is trouwens ook nog eens een verwijzing naar die gave film waar La Jackson samen met Tupac in acteerde (hij krijgt slechts een 5,7 op IMDB, maar reken maar dat ik ervan genoten heb): Poetic Justice.

Als je me nu wilt excuseren: ik ga even op mijn glittersokken (de zwarte lakpet heb ik niet meer, helaas) door mijn woonkamer dansen op onderstaand nummer:

GIRLS, maar dan als CATS

Kijk jij ook zo graag naar GIRLS? Toen ik het net begon te kijken, dacht ik: ‘wat gedragen deze meiden zich onuitstaanbaar!’, maar algauw ging ik de humor ervan inzien. En nu ben ik fan. En een beetje verliefd op Adam. Ook al is hij soms een holbewoner. En mag ik nog even zeggen dat ik het een verádeming en een zegen vind om eindelijk een serie te kunnen kijken met meiden die er gewoon uitzien zoals in het echte leven? Ze zijn niet gestyled in designerkleren, ze hebben ook weleens een bad hair day en HOERA ZE HEBBEN NORMALE LICHAMEN! Heerlijk om eens 30 minuten lang niet te worden gebombardeerd met de overdreven/onhaalbare skinny lijven van 99% van de actrices in Hollywood of – als enige tegengeluid – de onhaalbare bootylicious lijven van grote matenmodellen, maar gewoon alles daar tussenin.

Als je naast van GIRLS ook van katten houdt, kijk dan beslist deze kattenparodie op GIRLS: ”Four six-week old foster kittens try to find the meaning of life and themselves.

Nail Art van je eigen kat

Ik hoop dat Noodles het mij vergeeft dat hij mijn liefde & affectie zal moeten delen met een ander kattenbeest: ik krijg niet genoeg van Pudge The Dat (levensmotto: “I am a girl and my mustache is more fabulous than yours”). Pudge is een drie jaar oude exotische korthaar met de gezichtsuitdrukking van een verveelde diva. Ze woont in Minneapolis en spendeert haar dagen met het maken van Youtube-video’s. En o, wat een heerlijke katten-teevee levert dat op.

Pudge’s laatste video is mijn favoriet: daarin laat ze zien (wel, samen met haar bazinnetje, maar we weten allemaal wel wie écht de show steelt…) hoe je Nail Art maakt van je eigen kat! Misschien kan ik het zo een beetje goedmaken met Noodles: zijn hoofd op mijn tien nageltjes.

Tip: Tattoo papier voor je printer kun je hier kopen.

Zoals het een ster met een online imperium betaamt heeft Pudge ook een eigen online shop met T-shirts, kalenders, hoesjes voor je telefoon, buttons en plaktattoos. Maar abonneer je vooral ook op haar Youtube-kanaal via www.youtube.com/PudgeTheKitten.

10 redenen waarom je blij wordt van Modern Family (win de dvd-box!)

1. Omdat de grappen elkaar zó snel opvolgen, dat je goed moet opletten en je dus eindeloos kunt terugkijken en toch weer nieuwe grappen ontdekt. Deze serie is écht goed geschreven!

2. Omdat er bij elke aflevering een feel-good moraal in het verhaal zit waardoor je na afloop áltijd een goed humeur hebt. (en dat kunnen we van The Walking Dead niet zeggen…)

3. Om het ultiem nerdy karakter van Phil (terwijl hij denkt dat hij cool is). Alleen al het feit dat hij vroeger cheerleader was is genoeg om in lachen uit te barsten.

4. Om de stem van Gloria. Het meest geweldige vind ik nog dat het geen aangezet nep-accent is: ook in real life praat actrice Sofia Vergara zo.

5. Om het zwarte randje aan het karakter van Cam & Mitchell’s dochtertje Lily. She may seem cute, maar ik zou niet alleen met haar in een kamer willen zijn.

6. Omdat het onderwerpen aansnijdt als het homohuwelijk, adoptie en samengestelde gezinnen op een coole, luchtige en – natuurlijk – moderne manier.

7. Omdat het mooi is om te zien hoe mensen in (lange) relaties worstelen met sleur en andere issues en toch altijd weer voor elkaar kiezen, no matter what. Aawww so cute! (enter vioolmuziek)

8. Omdat we het beeld van Al Bundy (Married With Childeren) uit ons geheugen en van ons netvlies kunnen wissen en nu Ray Pritchett hebben. Zo vind ik acteur Ed O’ Neill veeeel leuker! Hij doet me zelfs een klein beetje denken aan mijn eigen opa.

9. Om de schreeuwerige overhemden van Cam. En de schreeuwerige jurkjes van Gloria.

10. Omdat het draait om familiebanden en je daardoor zin krijgt om je eigen gestoorde familie te knuffelen.

Win een dvd-box van seizoen 4 van Modern Family!

Aan de lezers van nenz.net mag ik maar liefst twee dvd-boxen van seizoen 4 van Modern Family weggeven. Meer dan 580 minuten happy tv!

Wat moet je doen om mee te dingen? Stuur voor vrijdag 8 november a.s. 13:00 een mailtje naar nenzworld@gmail.com met daarin je naam, adres, postcode en woonplaats (uiteraard blijven je gegevens privé). Zet in de onderwerpregel dat het om ‘Modern Family’ gaat. Winnaars krijgen nog diezelfde middag een notificatie per e-mail, dus leg je huispak maar vast klaar…!

Geniale Youtube-tv: Well Dunn with Jordan Dunn

Acteren? Zingen? Presenteren? Ben je mal: een model uit dit tijdperk heeft niets van die ambities. Nee, tegenwoordig staan beroemde vrouwen veel liever in de keuken dan op de bühne. Kijk maar naar de enorme collectie kookboeken die zijn samengesteld door celebs. Nieuw in dat rijtje is Victoria’s Secret-model Jourdan Dunn. Zij presenteert op Youtube haar eigen kookprogramma ‘Well Dunn with Jourdan Dunn’. Héérlijke televisie. Niet alleen vanwege de receptuur, maar ook omdat Jourdan graag de keuken induikt met beroemde collega-modellen als Cara Delevigne (gehuld in dinosaurus-onesie) en Karlie Kloss. En dat vette Britse accent is ook geweldig. Gut, hier kan ik wel de hele dag naar kijken.

Hier maakt ze samen met collega Cara Delevingne garnalentempura:

Vegetarische curry en Karlie’s Kookies met Karlie Kloss:

Klik hier voor alle video’s van ‘Well Dunn With Jourdan Dunn‘ en enjoy!

Must-see: Orange is the New Black

Ik vind gevangenissen fascinerend. En vrouwengevangenissen helemaal. Dat wil zeggen: ik vind het fascinerend om te leren hoe iemand in de gevangenis terechtkomt. Wat voor geschiedenis daaraan vooraf gaat. Naar de verhalen van vrouwen ben ik het meest nieuwsgierig, hoogstwaarschijnlijk omdat ik me met hen beter kan identificeren. Ik las ooit het boek ‘Van Binnenuit Geschreven’ van Wally Lamb – een van mijn favoriete schrijvers – dat échte verhalen bevat van vrouwen in een vrouwengevangenis waar de auteur hen schrijflessen geeft. Het boek liet een enorme indruk op me achter. Hoe geweld in het leven van vrouwen vaak een vicieuze cirkel is die niet te doorbreken lijkt. ‘Every sentence is a story’.

Toen ik in een issue van BUST magazine (geweldig blad, btw!) een aankondiging zag voor de tv-serie Orange is the New Black; gesitueerd in een vrouwengevangenis, voelde ik al aan dat ik mijn nieuwe favoriete serie had gevonden. De serie is bovendien bedacht door Jenji Kohan, die ook de briljante serie Weeds uit haar creatieve koker toverde. Hallo nieuwe verslaving!

OITNB is gebaseerd op een waargebeurd verhaal (!) en het boek van Piper Kerman. In de serie zien we Piper Chapman (gespeeld door Taylor Schilling); een jonge vrouw die 15 maanden de gevangenis in moet voor een daad die ze tien jaar geleden pleegde. Haar crime? Ze smokkelde geld de grens over voor haar drugs dealende amoureuse (gespeeld door Laura Prepon; Donna uit That 70′s Show). Dat Piper inmiddels een compleet nieuw (yuppen-)leven heeft opgebouwd en haar roerige lesbische affaire heeft ingeruild voor een rustig leventje met haar verloofde Larry (Jason Biggs; ja die uit American Pie!), vormt natuurlijk een interessant uitgangspunt. Hoe overleeft hun relatie de gevangenis?

De serie is soms grof, maar zooo hilarisch. De actrices spelen fantastisch en de karakters zijn stuk voor stuk intrigerend. De achtergrondverhalen van de bewoners van de gevangenis boeien me nog het meest: ze laten een blijvende indruk op je achter.

Ga dat zien!

O en trouwens, dit is too cute

MoodMusic: vier fijne clips

Doe je oordopjes in (voor de optimale beleving), sit back, kijk en luister…

Van ‘Green Garden’ van de Britse nieuwkomer Laura Mvula krijg je gelijk zin in lente (als je dat nog niet al had). Talkshow-host Graham Norton is weg van haar en noemde haar de nieuwe Emily Sandé (“That’s how fast it goes in the music industry!”):

Mijn lief en ik zijn al heel lang fan van Cody ChesnuTT – de zanger die je misschien ook wel kent van zijn opvallende stemgeluid in het nummer ‘The Seed’ het nummer waarvan hij later een versie opnam met The Roots, die een hit werd. Tien jaar na dato komt hij met een tweede soloplaat, getiteld ‘Landing on a hundred’. We gaan hem in maart eindelijk live zien in Paradiso, can’t wait!

Lianne La Havas deelt niet zomaar een video met je, maar een film die uit twee delen bestaat. Deel één: de video voor ‘Elusive’, deel twee: de video voor ‘Gone’. Adembenemend mooi geregisseerd door Colin Solal Cardo. Over de video’s zegt hij: ”Lianne’s a brilliant storyteller, there’s a true cinematic quality to her songs. When you listen to them, you go through all these emotions and narratives, like a collection of short movies. We felt like it was finally time to build a world around these songs, give life to these love stories and let Lianne actually become these characters. Be it a candid young girl falling in love, or a heartbroken femme fatale in the middle of the woods.” Kijk en geniet:

Elusive

Gone


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...