Category Archives: Look & Listen

Het nieuwe album van Lianne La Havas: Blood

Lianne La Havas; ik hang aan de lippen van die vrouw. Vooral ‘Lost & Found’ vind ik erg mooi, net als haar cover van Leonard Cohen’s ‘Hey, that’s no way to say goodbye’.
Goed nieuws voor alle Lianne-fans: haar nieuwe album ‘Blood’ verschijnt op 31 juli. De eerste single ‘Unstoppable’ is nu al uit. Leun achterover en luister:

AMY: de film

In juli is het precies vier jaar geleden dat Amy Winehouse overleed. Ik weet nog exact waar ik stond toen ik het nieuws hoorde (waarna ik maar gauw ben gaan zitten…).

De Britse documentairemaker Asif Kapadia maakte een twee uur durende film over het leven van de zangeres, met beelden van interviews en optredens die maar weinig mensen hebben gezien. Hij vertelt het verhaal van het grote, ongelooflijke talent van deze jonge vrouw en haar bizar korte levensduur.

De trailer van AMY is zojuist uitgekomen:

Als Amy Winehouse-fan van het eerste uur, heb ik gemengde gevoelens over deze documentaire. Enerzijds hunker ik naar elk stukje Amy (ik kijk nog steeds regelmatig oude filmpjes van haar terug op Youtube), anderzijds zit ik er niet op te wachten dat we ons weer met z’n allen gaan vergapen aan de trieste ondergang van een publiek figuur. Want Amy was zo veel meer dan dat beeld dat we allemaal wel op ons netvlies gebrand hebben staan, van een veel te mager, veel te dronken meisje dat zichtbaar om hulp schreeuwde. Ik hoop dat deze documentaire haar eer aan doet, haar idioot grote muzikaliteit laat zien.

In ieder geval ga ik kijken. Omdat ik vind dat het verhaal van iemand met zó veel talent, verteld moet blijven worden. En doet deze documentaire dat niet, dan doet haar muziek dat wel…
Ik ga ‘Frank’ nog maar eens opzetten.

AMY; The girl behind the name, komt op 11 juni uit in Nederland. Meer info over de documentaire vind je op www.amyfilm.co.uk.

D’Angelo live in Paradiso Amsterdam

Zelfs als zijn naam je niet zoveel zegt, ken je hem vast wel van zijn onvergetelijke buikspieren in de video voor ‘Untitled’ zijn hit ‘Brown Sugar‘, van anno 1995. Ik heb het over D’Angelo. Of, zoals ik hem graag noem: mijn favoriete artiest in de geschiedenis van de mensheid, planeten en heelals.

Tot nu toe ben ik bij elke tour geweest die deze man maakte langs ons kikkerlandje. Maar dat werd me niet altijd gemakkelijk gemaakt: tijdens zijn Voodoo Tour op het North Sea Jazz Festival in 2000 stonden we als sardientjes in een blik zij aan zij te zweten van de crazysexysoul van deze man (als ik het me goed herinner, scheurde hij zelfs zijn hemd aan stukken…#ohmygod). Toen werd het een tijdje stil rond D’Angelo. Pas jaren later – het precieze jaartal weet ik niet meer, maar ik denk dat het rond 2005 geweest moet zijn – zou hij in Ahoy in Rotterdam staan. Ik had bijtijds kaartjes gekocht, maar moest die later weer inleveren, omdat de show werd afgelast. En toen, na jaren radiostilte, was er in 2012 ineens weer teken van leven van D’Angelo: hij had aan wat nieuwe nummers gewerkt en kwam naar Paradiso in Amsterdam. Vriendlief en ik dachten dat we gek werden en dat het een sinistere grap was van het universum. We kochten kaartjes, maar bleven angstvallig de website van Paradiso en Twitter in de gaten houden of het wel écht doorging, want het kon toch niet zo zijn dat we na al die jaren weer oog in oog zouden staan met D’Angelo?

Het was een intens koude, sneeuwerige maandagavond waarop we met de auto naar Amsterdam reden. Ik weet nog goed dat we van de parkeergarage richting Paradiso liepen en ik nog iets zei van: ‘ik denk dat die mensen ook allemaal op weg zijn naar Paradiso, dus dat is een goed teken!’. Toen we voor de muziektempel stonden, wilden we net de trappen bestijgen toen een meisje naar ons toekwam en zei: “jullie weten toch wel dat het afgelast is hè?”. Ik begon hysterisch te lachen: “Haha, heel grappig!” en duwde haar haast opzij in mijn vastberadenheid: ik ging D’Angelo zien en wel nú. Maar ze vervolgde: “Hij is van het podium gevallen tijdens de soundcheck.” Toen viel mijn oog ook op de A4-tjes die op de deur hingen, waarop mijn diepste, donkerste, meest duistere vermoedens werden bevestigd: het ging niet door.

Gelukkig trad hij een paar dagen later alsnog op op dezelfde plek. Hij liet ons langer dan een uur wachten, maar het was het waard. Op het North Sea Jazz Festival van 2013 precies hetzelfde liedje: ik moest mezelf met bruut geweld uit de rij voor de signeersessie van Lianne La Havas ontslaan om op tijd te zijn voor het optreden van D’Angelo in de grote Nile-zaal (Lianne nam nogal uitgebreid de tijd voor al haar fans, wat haar siert, maar wat killing is op een festival met zo’n strak tijdschema). Meneer bleek weer een uur te laat, wat hij moest bekopen met boegeroep van de zaal. Ik kon op dat alleen maar denken aan mijn denkbeeldige, innige vriendschap met Lianne, die hiermee in rook was opgegaan. Maar ook dat was ik alweer snel vergeten, toen ik stond te zweten en te dansen op de sexy funk van deze soulgod. Een optreden van D’Angelo is een beetje als een superintense preek van een begenadigde predikant, zo stel ik me voor. Je wordt er totaal in meegesleept en voordat je het doorhebt, sta je daar met je blanke hoofd als een idioot met je heupen te schudden, met je armen in de lucht en je ogen dicht. Halleluja.

En toen – na jaren van speculaties en slechts flarden van nieuwe nummers te hebben gehoord – dropte hij net voor de jaarwisseling vanuit het niets zijn nieuwe album ‘Black Messiah’. En de wereld werd gek. Vijftien jaar na zijn laatste album, ‘Voodoo’. Afgelopen maandag en dinsdag kwam hij naar Amsterdam om het live te laten horen en ik was erbij. Het werd gelukkig niet afgelast, wel was hij volgens traditie weer een uur te laat. Maar dat kon niemand meer iets schelen toen hij begon te spelen en terugkwam voor maar liefst twee toegiften. Het was fantastisch.

Nieuwsgierig naar dit album? Ga het luisteren op Spotify of Youtube en bekijk deze video’s van D’Angelo’s optreden bij Saturday Night Live (en ja: je mag schudden met die heupen):

Really Love:

The Charade:

Foto’s gemaakt door Andjustinforall

Dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat

Omdat niets een mens zo goed doet als even onbeschaamd in je onderbroek, op je glittersokken, of met de bezem als danspartner door de kamer dansen, deel ik regelmatig een dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat met je.

Ditmaal een oldie: ‘Dance Tonight’ van Lucy Pearl. O, wat hield ik vroeger van dit nummer (die groove!). En nog steeds. Ik heb er onlangs nog in de auto op zitten swingen met vriendin N. terwijl we over de drukke grachten van Amsterdam reden, op zoek naar een parkeerplek. En dat zegt wat.

P.s. op deze mag je ook best slowdancen met jezelf.

Dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat

Omdat niets een mens zo goed doet als even onbeschaamd in je onderbroek, op je glittersokken, of met de bezem als danspartner door de kamer dansen, deel ik vanaf nu regelmatig een dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat met je.

Ditmaal: ’1612′ van Vulfpeck ft. zanger Antwaun Stanley. Mijn lief kwam al een jaar geleden met dit vrolijke nummer op de proppen; inmiddels komt ‘ie ook regelmatig voorbij op Radio 6. Zie dan nog maar eens stil te blijven zitten achter je bureau!

Dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat

Omdat niets een mens zo goed doet als even onbeschaamd in je onderbroek, op je glittersokken, of met de bezem als danspartner door de kamer dansen, deel ik vanaf nu regelmatig een dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat met je.

Ditmaal: ‘Miracle’ van Kimbra (co-written door Daniel Johns van Silverchair en met een lekker baspartijtje van Thundercat). Ik zal je niet vragen om een selfie te sturen… just enjoy the fun!

Laura Mvula met het Metropole Orkest

De liedjes van de Britse zangeres Laura Mvula waren al prachtig, maar uitgevoerd door het Metropole Orkest zijn ze beeldschoon. O jongens, wat is het toch fijn om in een land waar het grootste muzikale exportproduct de platen van Jan Smit zijn, ook te beschikken over zo’n verdomd goed orkest! Laura dook samen met de Nederlandse muzikanten de Abbey Road Studios in – onder meer bekend van The Beatles. Hun liefdesbaby is een nieuwe plaat: ‘Laura Mvula with Metropole Orkest.’. En – hoera! – het is er ook op vinyl. Vanaf 23 augustus in Nederland te koop, o.a. bij Bol.com.

Bekijk hieronder alvast een vijf minuten durende preview van de documentaire over de samenwerking of surf naar Amazon om een preview van het album te beluisteren.

North Sea Jazz Festival 2014

Mijn verjaardag valt bijna elk jaar tijdens het North Sea Jazz Festival. Helemaal niet erg, want wie kan er nou zeggen dat Pharrell en Stevie Wonder op haar feestje hebben opgetreden? Wel, ik dus. We begonnen vrijdagavond klokslag 00:00 met ‘Bananas’ (wat Pharrell samen met Gwen Stefani maakte) en ‘Happy’ (hoe toepasselijk, vindt u niet?) en sloten op zaterdag om 23:59 af met ‘Ribbon in the Sky’ van Stevie Wonder; best een dweperig nummer, maar o, wat galm ik dat altijd met liefde mee.

Allereerst een mini-rijtje gebeurtenissen die zó passen in NEnz’s Weird World:
Charles Bradley buiten doodgeknuffeld zien worden door een schare fans. Zeer aandoenlijk, vooral als je het verhaal achter de rijzende ster van deze zanger kent.

Tijdens het optreden van Pharrell zien dat Stevie Wonder in de coulissen op een stoeltje zit mee te deinen, naast Sheila E. Pharrell, die een beetje dronken was, trok Stevie zelfs het podium op om te vertellen hoe geweldig hij ervan onder de indruk was dat deze legende naar zijn show was komen kijken. Het hoogtepunt voor mij: tijdens ‘Lapdance’ zien hoe de camera Stevie filmt die vanaf zijn stoeltje in de coulissen keihard zit mee te swingen.

Trompettist Takuya Kuroda ineens in levenden lijve zien rondhangen bij de stand van Jazzism Magazine, vervolgens gaan twijfelen of het hem wel écht is – want ja, wie weet is het gewoon wel een toevallige passant die op hem lijkt? (zo klampten we de dag ervoor bijna per ongeluk een festivalbezoeker aan van wie we even dachten dat het de drummer van Snarky Puppy was) – toch besluiten als de wiedeweerga bij de stand ernaast zijn cd te gaan halen om die te laten signeren (ook al hebben we zijn album al thuis liggen), eenmaal met die cd in de hand in de rij voor de kassa staan, nog een blik werpen op de stand van Jazzism stand en zien dat Takuya is vertrokken, de cd snel terugleggen en net doen alsof er niks is gebeurd.

Ik was mijn geliefde dikwijls kwijt, want die lag dan ergens vooraan bij het podium met zijn camera te shooten from the hip, maar dat is helemaal niet erg als je in vervoering staat te luisteren naar zulke mooie muziek. En dat deel ik natuurlijk graag met je (zowel beeld als muziek).

Luister je mee?

Robert Glasper Experiment musiceerde samen met het Metropole Orkest en gastzangers Bilal en Lalah Hathaway en wij stonden vooraan!!! Ik herhaal: wij stonden vooraan!!! Fantastisch om de hiphop-soul-jazz van Robert Glasper naar een nieuw niveau getiteld te horen worden door dit enorme orkest. Het geluid overspoelt je gewoon, enorm indrukwekkend.

Bilal staat in mijn Top3 van favoriete zangers, werkte samen met Erykah Badu, Common, Pharrell, The Roots en Jill Scott en toch kennen veel mensen hem niet (zo ook het stelletje naast ons dat zei: “Er komt ook ene Bilar zingen? Nooooit van gehoord!” – op dat moment zocht ik in mijn hoofd het plaatje op van ‘De Schreeuw’ van Edvard Munch). Deze soulzanger uit New York kan alles. Er wordt zelfs beweerd dat hij opera kan zingen in zeven talen, al heb ik hem dat nog nooit horen doen. Hij lijkt altijd apestoned als hij staat te zingen (misschien komt daar dat opera-verhaal vandaan…), al is dat volgens mij gewoon omdat hij helemaal opgaat in de muziek en zich daarop concentreert. Ik heb hem trouwens een keer ontmoet, in het MC Theater, terwijl hij aan de bar een dubbele whisky stond te drinken. Het was het vreemdste gesprek van mijn leven. Maar who cares: ik heb Bilal ontmoet!!!

Snarky Puppy & Friends: met vier fantastische gastzangeressen. De zangeres in de lange jurk (tweede van rechts) was trouwens hilarisch, zij riep het publiek op om mee te zingen door te spreken: “Let’s divide this humongous room of people into two groups of humongous people!”.

De mannen van Dirty Loops lijken een bij elkaar geraapt zooitje, maar o boy, wat een geweldige muzikanten. Ze zijn bekend geworden van hun filmpjes op Youtube, waarin ze hits van Britney Spears, Rihanna en Justin Bieber in de tiende funk-versnelling gooiden. Oftewel: “loopifyden”, jawel. O ja, en zanger Jonah klinkt als Stevie Wonder op helium in een achtbaan (hetgeen verbazingwekkend swingend is).

We stonden eigenlijk bij Stevie Wonder, maar uw reporter zakte zowat door haar hoeven van vermoeidheid (give me a break: ik stond al twee dagen lang op mijn benen en ik was ook nog eens jarig die dag, dus ik verdiende gewoon een stoel), dus verlieten wij de snikhete Nile-zaal op weg naar een beetje frisse lucht. Bovenin Ahoy, in een klein donker zaaltje, vonden wij Chloe Charles, die wel zó mooi en breekbaar stond te zingen, dat het voelde alsof ik een koud glas cola met een citroentje kreeg na urenlang afzien in een woestijn (wat, laten we wel wezen, ook een beetje zo was).

Cecile Mclorin Salvant heeft de sound van een hedendaagse Billie Holiday en zingt de liedjes die je terug voeren naar de jaren ’50. Heerlijke jazz (en ze is pas 25 jaar!). Ze sloot af met een nummer uit de film West Side Story; een film waarvan ik als kind zó vaak de videoband heb bekeken, dat ik er in mijn eentje een opvoering van kan doen. Geen zorgen: dat ga ik niet doen. Maar dit even om aan te geven hoe fijn ik dit optreden vond. Cecile for president!

Trompettist Takuya Kuroda toetert altijd bij José James, maar heeft nu een fantastische soloplaat gemaakt, ‘Rising Son’. Ik kon tijdens dit concert absoluut.niet.op.mijn.stoel.blijven.zitten. En dat terwijl ik al drie dagen lang op mijn benen had gestaan en had lopen snakken naar een stoel. De perfecte afsluiter van drie dagen North Sea Jazz.

Foto’s: andjustinforall

Valley of the Doll Parts: een (bizar!) animatiefilmpje van Courtney Love

Courtney Love is volgens mij nou niet bepaald zelf het lichtend voorbeeld van een evenwichtig mens, maar ze heeft er geen enkele moeite mee om haar collega’s uit Hollywood op de hak te nemen.

Samen met Michael Mouris maakte ze een animatiefilmpje dat Valley of the Doll Parts heet; een parodie op de beroemde cultklassieker én boek ‘Valley of the Dolls’ (die film met die heerlijke themesong van Dionne Warwick – daar maakt u mij zo gelukkig mee). In de versie van Courtney hebben Lindsay Lohan, Miley Cyrus, Chloe Sevigny en James Franco een rol – met een paar guest appearances van andere celebrities. Maar ze is ook niet vies van een beetje zelfspot en geeft zichzelf ook een rolletje.

Net zo bizar om te zien als een videoclip van La Love zelf, maar fantastisch getekend. Kijk ‘m zelf:

Lianne La Havas x SuperTrash

Als ik Lianne La Havas zie optreden, kijk ik niet alleen vol bewondering naar de manier waarop ze zingt en gitaar speelt, maar dikwijls ook naar haar schoenen (Mevrouw La Havas heeft een voorliefde voor enorme plateauzolen in felle kleuren en prints – een vrouw naar mijn hart) en outfits. Deze zangvogel is ook een paradijsvogel. En dat is het team achter SuperTrash ook opgevallen. Zij strikten Lianne voor hun nieuwe campagne.

Lianne is door het ST-team uitgeroepen Super Talent en dat wordt gevierd met een uitgebreide photoshoot met Lianne gehuld in SuperTrash én een complete kledingcollectie à la Lianne die je nu kunt shoppen via de website. Van rokjes tot oorbellen: allemaal geïnspireerd op de stijl van zangeres.

Ik mis de felle kleuren en prints een beetje, maar de shiny tops en korte rokjes zijn onlosmakelijk Lianne. En supercool natuurlijk dat een écht Nederlands merk de Britse zangeres als stijlicoon heeft weten te strikken. Go SuperTrash en go Lianne!

In dit interview vertelt Lianne waarom zij graag meewerkte aan de campagne van Super Trash en wat haar favoriete kledingstuk is:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...