Category Archives: Look & Listen

Dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat

Omdat niets een mens zo goed doet als even onbeschaamd in je onderbroek, op je glittersokken, of met de bezem als danspartner door de kamer dansen, deel ik regelmatig een dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat met je.

De Britse Laura Mvula is een bijzondere artieste. Ik ben erg onder de indruk van haar nummers, die op een haast orkestrale manier lijken te zijn geschreven. Wat knap is, gezien de werkwijze van Laura: in haar eentje, op haar kamer, achter een keyboard. Liefst ‘s nachts. Maar als daar dan live instrumenten bijkomen; bespeeld door haar zus en broer die in haar band zitten, of zelfs door het Metropole Orkest (met wie ze in 2015 optrad op het North Sea Jazz Festival) komen de nummers tot leven en gebeurt er iets magisch. Luister maar eens naar ‘Sing to the moon’ (liefst de versie met Snarky Puppy) om te horen wat ik bedoel.

Na vorig jaar een limited edition album te hebben uitgebracht met dat Metropole Orkest, komt Laura nu terug met nieuw werk. Zo is hier haar nieuwe single ‘Phenomenal Woman’. De tekst is geïnspireerd op het beroemde gelijknamige gedicht van Maya Angelou (one of my favourites) en ze zingt dan ook over je vrij voelen in je vrouwelijkheid. Het is een uitermate vrolijk, krachtig, uptempo nummer, waarvan de videoclip is opgenomen in de kleurrijke wijk Bo-Kaap in Kaapstad (op de must-visit-lijst ermee!). Daarmee ga je met volle vaart en jubelend hart de zomer tegemoet.

O ja, en ik heb alle outfits nodig (ook die van de mannen).

Trouwens ook erg interessant: onlangs las ik een interview met Laura Mvula waarin ze heel openhartig sprak over de paniekaanvallen waar ze mee kampt. Who knew? Ik vind het zó stoer als artiesten, en alle mensen eigenlijk, dit soort verhalen delen met anderen. Het is echt waar wat oma zei: ieder huisje heeft z’n kruisje en zolang we niet een muur of masker optrekken/opzetten maar dit soort dingen openhartig delen met elkaar, kunnen we een ander – en onszelf by the way – helpen. Keep sharing.

nenznet fb2

Happy Halloween met mijn monsterlijke playlist

29797ec809a291c0a608ddbce6708d1c

Met tromgeroffel presenteer ik u: mijn monsterlijke Halloween-playlist. Monsterlijk, omdat ik er een sport van heb gemaakt om zoveel mogelijk nummers met spooky titels te vinden (alles met ‘devil’, ‘spell’, ‘monster’ en ‘hell’ leek me wel oké) en omdat het nogal een eclectisch geheel is geworden. Ik zou zeggen: deze mix is gewoon leuk voor op de achtergrond – niet per se voor een danceparty. Er zitten namelijk ook wat langzamere, jazzy nummers tussen, of zoals mijn schoonzusje zou zeggen: “vooroorlogse muziek” (tot zover mijn carrière als de nieuwe Solange Knowles/Alexa Chung/andere stoere vrouwelijke dj).

Neem er een pompoenbiertje of een pumpkin spice latte bij, druk op play en waan je in spookachtige sferen:

 

… of luister direct op Spotify naar de Monsterlijke Halloween-playlist (je moet wel even inloggen!).

pompoentje

nenznet fb2

Happy Halloween met Ellen DeGeneres

Hier heb ik me nu al weken op verheugd: jaarlijks stuurt talkshowhost Ellen DeGeneres iemand door een ‘Haunted House’, om Halloween in te luiden. Ik zou het zelf nevernooit overleven, dat weet ik nu al. Daarom is het júist zo leuk om ongegeneerd te kijken hoe deze mensen zich met de angst in hun ogen door het donker voortbewegen en van pure paniek in elkaars armen springen.

Dit jaar stuurde Ellen haar producer Andy op pad, samen met Modern Family-acteur Eric Stonestreet. Dat kan alleen maar hilarisch worden… kijk zelf! En Happy Halloween!

nenznet fb2

Dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat

Omdat niets een mens zo goed doet als even onbeschaamd in je onderbroek, op je glittersokken, of met de bezem als danspartner door de kamer dansen, deel ik regelmatig een dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat met je.

In deze aflevering luisteren we naar ‘Back Pocket’ van Vulfpeck. Met een video die eigenlijk alleen maar bestaat uit letters, maar toch fascinerend leuk is om naar te kijken. Hier word je blij van, let maar op.

nenznet fb2

Mooie Lianne

Lianne La Havas, zucht… over een girlcrush gesproken…! Hier zingt ze ‘Midnight'; één van de nummers van haar nieuwste album ‘Blood’. In de badkamer, want dat galmt zo lekker. Het leek me dan wel toepasselijk om die om middernacht met je te delen. Geniet en slaap zacht…

P.s. ook fan van Lianne? Ze heeft net een viertal concerten in Nederland aangekondigd in november. Morgen gaan de kaarten in de verkoop. Zie ik je daar?

nenznet fb2

Tv-tip: Koken met Van Boven

Yvette_vanBoven_Oof_Verschuren

Voor ik het vergeet, moet ik je er écht even op wijzen dat je nu elke werkdag om 19:25 bij de VPRO kunt kijken naar een kokende Yvette van Boven. Je kent haar wel, van die collectie waanzinnig inspirerende ‘Home Made’ boeken (Home Made Winter, Home Made Zomer, Home Baked…).

In ‘Koken met Van Boven’ zien we Yvette in haar eigen keuken, kokend voor vrienden, maar ook onderweg naar leveranciers van bijvoorbeeld melk en chocolade. Lekker Hollands op de fiets, met hondje Marie in haar kielzog en het decor van Amsterdam op de achtergrond.
Ik heb nu al twee afleveringen achter m’n kiezen en ik word er debiel gelukkig van. Kijken dus!

Hieronder een voorproefje van de 10-delige serie:

De twee reeds uitgezonden afleveringen kun je natuurlijk terugkijken via Uitzending Gemist.

heart-nenznet‘Koken met Van Boven’, elke werkdag om 19:25 bij de VPRO.

Foto: Oof Verschuren

nenznet fb2

Tv-serie waar je blij van wordt: Unbreakable Kimmy Schmidt

Ken je die tv-series waarbij je zó hard moet lachen dat je de aflevering steeds op pauze moet zetten? En dat je dan de volgende ochtend onder de douche nog steeds moet lachen als je er weer aan denkt? Nee, ik ook niet, tot ik tijdens een avondje rondstruinen op Netflix ineens op ‘Unbreakable Kimmy Schmidt’ stuitte. Hilarisch is deze serie en da’s ook logisch: hij wordt namelijk gemaakt door niemand minder dan Tina Fey. Jawel.

Het uitgangspunt van de serie is op z’n minst bizar te noemen: vier vrouwen worden gered uit een ondergrondse bunker, waar ze 15 jaar gevangen werden gehouden door een knettergekke dominee (briljante rol van Jon Hamm – Don Draper uit Mad Men, ja) die ze wijsmaakte dat de rest van de wereld was vergaan.
Één van hen – Kimmy Schmidt – grijpt haar verse vrijheid met beide handen aan en besluit een leven op te bouwen in New York. Ze vindt een huisgenoot – Titus Andromedon – en een baan als persoonlijke assistente van Jacqueline (gespeeld door Jane Krakowski) aan de Upper East Side.

De teksten van de hoofdrolspelers zijn knettergoed geschreven en uitermate grappig. En leading lady Kimmy inspireert met haar tomeloze energie, positiviteit en levenslust. Een verfrissend personage in een tv-wereld waarin vrouwen vaak worden neergezet als wanhopige neuroot of keiharde bitch. This girl is on fire!

Hieronder de trailer:

Sla je favo reep Tony’s Chocolonely in, graaf jezelf in op de bank en ga seizoen 1 van Unbreakable Kimmy Schmidt bingewatchen op Netflix! You won’t be sorry.

Dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat

Omdat niets een mens zo goed doet als even onbeschaamd in je onderbroek, op je glittersokken, of met de bezem als danspartner door de kamer dansen, deel ik regelmatig een dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat met je.

Ditmaal ‘Jekyll’ van de Australische band Hiatus Kaiyote. Het nummer staat op hun nieuwe album ‘Choose Your Weapon’ en man, ik ben werkelijk geobsedeerd door die plaat. Tijdens het hardlopen, op de bank, op de fiets, in de trein… ik ontdek steeds wat nieuws (en dat zijn naar mijn idee de beste platen). Naast de plaat ben ik ook geobsedeerd door die knoeperd van een Michael Jackson-broche van de achtergrondzangeres. Maar dat terzijde.

Denk je dat je hier niet op kunt dansen? Wacht maar tot 1:59…

NEnz’s Weird World: Good People

Mijn vriend Justin wordt in de familie ook wel Leo Blokhuis genoemd. Omdat hij altijd de persoon is die met nieuwe muziek aan komt zetten, waar niemand nog van heeft gehoord en van zegt: “Jus, wie ís dit?!” als ze het horen.

Ongeveer anderhalf jaar geleden draaide hij ineens non-stop Youtube-filmpjes af in onze woonkamer van een zanger uit Portland, Oregon. Hij heet Jarrod Lawson en de filmpjes lijken zich af te spelen in zaaltjes op cruiseschepen waar hij, vanachter de piano covers brengt van Stevie Wonder, Earth Wind & Fire en D’Angelo. Waarop ik op mijn beurt zeg: “Jus, wie ís dit?!”. Want het zijn steengoede covers, dikke vette soulvolle covers, gebracht door een stem die haast van elastiek lijkt te zijn. Als je nou even hier gaat luisteren, weet ik zeker dat je de rest van deze lange blogpost (ja: ik ben me ervan bewust dat dit een lang verhaal is, maar het is het waard!) ook wilt lezen.

Niet lang nadat de Youtube-filmpjes bij ons thuis op repeat worden afgespeeld, verschijnt het eerste album van Jarrod, getiteld ‘Jarrod Lawson‘ en komt hij voor het eerst naar Nederland.
En dus zitten we in oktober in de North Sea Jazz Club. Na afloop gaan we even kennismaken met Jarrod, die onze cd-hoesjes signeert en mijn naam op de meest engelachtige manier uitspreekt (wat is dat toch; 365 dagen per jaar krijg ik talloze keren per dag ‘Nancy’ naar mijn hoofd geslingerd, maar als iemand die native Engels spreekt het tegen me zegt, word ik week vanbinnen). Na afloop van het concert uploadt mijn vriend wat foto’s die hij van het optreden heeft gemaakt op Facebook. Hij krijgt daarop ontzettende leuke, positieve reacties van Jarrod’s band, ‘The Good People’ en Jarrod gebruikt de groepsfoto van tijdens de toegift zelfs als Facebook-header. Vriendlief is in de zevende hemel.

Flashforward naar afgelopen vrijdagavond: Radio6 heeft de muziek van Jarrod flink lopen pluggen in Nederland en haalt hem naar Bird in Rotterdam, voor een optreden. Uiteraard zijn wij erbij. En de dag erna zijn wij er trouwens ook bij; als Jarrod wederom optreedt in de North Sea Jazz Club (verbaasde reactie van mijn kapper: “Gaan jullie altijd twee keer naar hetzelfde concert?!” Uhm, nee. Alleen bij hele speciale gevallen). Maar eerst dus Bird. Na afloop van een fan-tas-tisch optreden, lopen wij naar de merchandise stand, waar manager Dwayne T-shirts, cd’s en elpees verkoopt. Mijn lief hoefde zich niet eens voor te stellen; Dwayne herkent hem al. “Justin, my man!”, roept hij uit. Achtergrondzangeres Tahirah, die naast hem staat, roept enthousiast uit: “Justin! Thanks for the beautiful photos!”. Ze stoot Jarrod aan, die weer naast haar staat en zegt: “Jarrod, this is Justin!”. We praten wat (of nou ja: vriendlief praat wat met ze, terwijl ik er schaapachtig bij sta) en daarna roepen we enthousiast: tot morgen!

De dag daarna zitten we aan een tafeltje vooraan bij het podium in de North Sea Jazz Club, voor een diner voorafgaand aan de show. We generen ons een klein beetje dat we er weer zijn en dan zo pal vooraan bij het podium zitten (zoals mijn moeder fijntjes opmerkte via WhatsApp: “zitten ze weer tegen diezelfde hoofden aan te kijken!”) en dan heb ik ook nog eens het bandshirt aangetrokken dat ik de avond ervoor heb gekocht, met ‘I’m Good People’ erop; refererend aan de naam van de band. Maar hee: dit tafeltje was nou eenmaal vrij en als je the best seats in the house kunt krijgen, zou je wel gek zijn om die af te slaan. Als we het toetje geserveerd krijgen, staat ineens Dwayne, de manager, aan ons tafeltje om ons te begroeten en geanimeerd met ons te praten (op dat moment kijken de mensen aan de tafeltjes links en rechts van ons, ons verbaasd aan. ‘wie zíjn die lui?’, hoor je ze denken). Als Jarrod tijdens het concert noemt dat er T-shirts te koop zijn, zegt achtergrondzangeres Tahirah in de microfoon: “Justin’s lady’s got one!”. Het is dat ik het op dat moment niet goed versta, anders was ik denk ik onder het tafeltje gekropen. Maar de sfeer is geweldig: heerlijke, steengoede muziek en muzikanten die zó aardig zijn, dat je er meteen een beter mens van wilt worden.

Na afloop krijg ik haast de slappe lach als ik merk hoe vaak mijn vriend in de zaal wordt aangesproken door de bandleden, die hem allemaal een high five of een hand komen geven, als bedankje voor de foto’s van de avond ervoor (achtergrondzangeres Molly – die zelf coole doorknockers draagt – complimenteert mij ondertussen met mijn sugar skull oorbellen). Vriendlief heeft inmiddels ook een bandshirt bemachtigd en aangetrokken, en als we even later samen de trap van de NSJ Club af lopen, joelen Tahirah, Jarrod en Dwayne vanachter de merchandise stand: “Wowww, look at you guys! That’s dedication!”.
We gaan nog met ze op de foto en spreken af dat we elkaar in juli weer zullen zien, op het North Sea Jazz Festival.

Het loopt anders. Vier dagen daarna hoor ik op Radio6 dat Jarrod en The Good People die avond live optreden in het programma Mijke & Co, in de Sugar Factory in Amsterdam. En je kunt gewoon binnenlopen! We besluiten gewoon even te gaan kijken. Eenmaal binnen geven we onze jassen af bij de garderobe, waarna we meteen tegen de band aan lopen. We worden begroet en omhelsd (elke vezel in mijn lijf gilt op dat moment: ik word omhelsd, ik word omhelsd!) en ze vragen ons of we misschien een eettent in de buurt weten, want ze hebben nog niet gegeten. Het is op dat moment 21:45 uur. Wij stellen Wagamama voor, waarop Jarrod zegt: “Do you guys wanna join us?”. Ik heb niet de tijd om deze vraag te verwerken, als vriendlief zegt: “You don’t mind?”. “No, not at all!”, klinkt het in koor. En zo zijn wij na drie minuten weer terug bij het meisje van de garderobe – die stomverbaasd kijkt terwijl ze ons onze jassen teruggeeft – en lopen we samen met The Good People door de straten van Amsterdam. De achtergrondzangeressen ondervragen mij ondertussen grondig over mijn liefdesleven (“Are you guys gonna get babies?”), roepen bij elk pannenkoekenhuis: “Look! Pancakes!”, complimenteren mij met mijn pompom sjaal en zingen Bug a boo van Destiny’s Child. Even later zitten we met z’n allen aan een lange tafel bij Wagamama te eten, te drinken en te praten. Even kijk ik van boven op mezelf neer en denk: Nens, je bent toch verdomme ook een zondagskind ook.

Must see:

Hier doet Jarrod bij Radio6 een cover van ‘A song for you’ van Donny Hathaway – een van de mooiste nummers ooit gemaakt (hierbij hield ik het niet droog):

Zijn eigen nummer ‘Soul Symphony':

Kijk voor meer live muziek en interviews met Jarrod op www.radio6.nl. (en vergeet ook niet de petitie te tekenen zodat Radio6 kan blijven! Kijk voor meer info op Facebook.

Eerste foto door Andjustinforall

Het nieuwe album van Lianne La Havas: Blood

Lianne La Havas; ik hang aan de lippen van die vrouw. Vooral ‘Lost & Found’ vind ik erg mooi, net als haar cover van Leonard Cohen’s ‘Hey, that’s no way to say goodbye’.
Goed nieuws voor alle Lianne-fans: haar nieuwe album ‘Blood’ verschijnt op 31 juli. De eerste single ‘Unstoppable’ is nu al uit. Leun achterover en luister:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...