Category Archives: Look & Listen

Dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat

Omdat niets een mens zo goed doet als even onbeschaamd in je onderbroek, op je glittersokken, of met de bezem als danspartner door de kamer dansen, deel ik regelmatig een dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat met je.

Ditmaal een oldie: ‘Dance Tonight’ van Lucy Pearl. O, wat hield ik vroeger van dit nummer (die groove!). En nog steeds. Ik heb er onlangs nog in de auto op zitten swingen met vriendin N. terwijl we over de drukke grachten van Amsterdam reden, op zoek naar een parkeerplek. En dat zegt wat.

P.s. op deze mag je ook best slowdancen met jezelf.

Dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat

Omdat niets een mens zo goed doet als even onbeschaamd in je onderbroek, op je glittersokken, of met de bezem als danspartner door de kamer dansen, deel ik vanaf nu regelmatig een dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat met je.

Ditmaal: ’1612′ van Vulfpeck ft. zanger Antwaun Stanley. Mijn lief kwam al een jaar geleden met dit vrolijke nummer op de proppen; inmiddels komt ‘ie ook regelmatig voorbij op Radio 6. Zie dan nog maar eens stil te blijven zitten achter je bureau!

Dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat

Omdat niets een mens zo goed doet als even onbeschaamd in je onderbroek, op je glittersokken, of met de bezem als danspartner door de kamer dansen, deel ik vanaf nu regelmatig een dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat met je.

Ditmaal: ‘Miracle’ van Kimbra (co-written door Daniel Johns van Silverchair en met een lekker baspartijtje van Thundercat). Ik zal je niet vragen om een selfie te sturen… just enjoy the fun!

Laura Mvula met het Metropole Orkest

De liedjes van de Britse zangeres Laura Mvula waren al prachtig, maar uitgevoerd door het Metropole Orkest zijn ze beeldschoon. O jongens, wat is het toch fijn om in een land waar het grootste muzikale exportproduct de platen van Jan Smit zijn, ook te beschikken over zo’n verdomd goed orkest! Laura dook samen met de Nederlandse muzikanten de Abbey Road Studios in – onder meer bekend van The Beatles. Hun liefdesbaby is een nieuwe plaat: ‘Laura Mvula with Metropole Orkest.’. En – hoera! – het is er ook op vinyl. Vanaf 23 augustus in Nederland te koop, o.a. bij Bol.com.

Bekijk hieronder alvast een vijf minuten durende preview van de documentaire over de samenwerking of surf naar Amazon om een preview van het album te beluisteren.

North Sea Jazz Festival 2014

Mijn verjaardag valt bijna elk jaar tijdens het North Sea Jazz Festival. Helemaal niet erg, want wie kan er nou zeggen dat Pharrell en Stevie Wonder op haar feestje hebben opgetreden? Wel, ik dus. We begonnen vrijdagavond klokslag 00:00 met ‘Bananas’ (wat Pharrell samen met Gwen Stefani maakte) en ‘Happy’ (hoe toepasselijk, vindt u niet?) en sloten op zaterdag om 23:59 af met ‘Ribbon in the Sky’ van Stevie Wonder; best een dweperig nummer, maar o, wat galm ik dat altijd met liefde mee.

Allereerst een mini-rijtje gebeurtenissen die zó passen in NEnz’s Weird World:
Charles Bradley buiten doodgeknuffeld zien worden door een schare fans. Zeer aandoenlijk, vooral als je het verhaal achter de rijzende ster van deze zanger kent.

Tijdens het optreden van Pharrell zien dat Stevie Wonder in de coulissen op een stoeltje zit mee te deinen, naast Sheila E. Pharrell, die een beetje dronken was, trok Stevie zelfs het podium op om te vertellen hoe geweldig hij ervan onder de indruk was dat deze legende naar zijn show was komen kijken. Het hoogtepunt voor mij: tijdens ‘Lapdance’ zien hoe de camera Stevie filmt die vanaf zijn stoeltje in de coulissen keihard zit mee te swingen.

Trompettist Takuya Kuroda ineens in levenden lijve zien rondhangen bij de stand van Jazzism Magazine, vervolgens gaan twijfelen of het hem wel écht is – want ja, wie weet is het gewoon wel een toevallige passant die op hem lijkt? (zo klampten we de dag ervoor bijna per ongeluk een festivalbezoeker aan van wie we even dachten dat het de drummer van Snarky Puppy was) – toch besluiten als de wiedeweerga bij de stand ernaast zijn cd te gaan halen om die te laten signeren (ook al hebben we zijn album al thuis liggen), eenmaal met die cd in de hand in de rij voor de kassa staan, nog een blik werpen op de stand van Jazzism stand en zien dat Takuya is vertrokken, de cd snel terugleggen en net doen alsof er niks is gebeurd.

Ik was mijn geliefde dikwijls kwijt, want die lag dan ergens vooraan bij het podium met zijn camera te shooten from the hip, maar dat is helemaal niet erg als je in vervoering staat te luisteren naar zulke mooie muziek. En dat deel ik natuurlijk graag met je (zowel beeld als muziek).

Luister je mee?

Robert Glasper Experiment musiceerde samen met het Metropole Orkest en gastzangers Bilal en Lalah Hathaway en wij stonden vooraan!!! Ik herhaal: wij stonden vooraan!!! Fantastisch om de hiphop-soul-jazz van Robert Glasper naar een nieuw niveau getiteld te horen worden door dit enorme orkest. Het geluid overspoelt je gewoon, enorm indrukwekkend.

Bilal staat in mijn Top3 van favoriete zangers, werkte samen met Erykah Badu, Common, Pharrell, The Roots en Jill Scott en toch kennen veel mensen hem niet (zo ook het stelletje naast ons dat zei: “Er komt ook ene Bilar zingen? Nooooit van gehoord!” – op dat moment zocht ik in mijn hoofd het plaatje op van ‘De Schreeuw’ van Edvard Munch). Deze soulzanger uit New York kan alles. Er wordt zelfs beweerd dat hij opera kan zingen in zeven talen, al heb ik hem dat nog nooit horen doen. Hij lijkt altijd apestoned als hij staat te zingen (misschien komt daar dat opera-verhaal vandaan…), al is dat volgens mij gewoon omdat hij helemaal opgaat in de muziek en zich daarop concentreert. Ik heb hem trouwens een keer ontmoet, in het MC Theater, terwijl hij aan de bar een dubbele whisky stond te drinken. Het was het vreemdste gesprek van mijn leven. Maar who cares: ik heb Bilal ontmoet!!!

Snarky Puppy & Friends: met vier fantastische gastzangeressen. De zangeres in de lange jurk (tweede van rechts) was trouwens hilarisch, zij riep het publiek op om mee te zingen door te spreken: “Let’s divide this humongous room of people into two groups of humongous people!”.

De mannen van Dirty Loops lijken een bij elkaar geraapt zooitje, maar o boy, wat een geweldige muzikanten. Ze zijn bekend geworden van hun filmpjes op Youtube, waarin ze hits van Britney Spears, Rihanna en Justin Bieber in de tiende funk-versnelling gooiden. Oftewel: “loopifyden”, jawel. O ja, en zanger Jonah klinkt als Stevie Wonder op helium in een achtbaan (hetgeen verbazingwekkend swingend is).

We stonden eigenlijk bij Stevie Wonder, maar uw reporter zakte zowat door haar hoeven van vermoeidheid (give me a break: ik stond al twee dagen lang op mijn benen en ik was ook nog eens jarig die dag, dus ik verdiende gewoon een stoel), dus verlieten wij de snikhete Nile-zaal op weg naar een beetje frisse lucht. Bovenin Ahoy, in een klein donker zaaltje, vonden wij Chloe Charles, die wel zó mooi en breekbaar stond te zingen, dat het voelde alsof ik een koud glas cola met een citroentje kreeg na urenlang afzien in een woestijn (wat, laten we wel wezen, ook een beetje zo was).

Cecile Mclorin Salvant heeft de sound van een hedendaagse Billie Holiday en zingt de liedjes die je terug voeren naar de jaren ’50. Heerlijke jazz (en ze is pas 25 jaar!). Ze sloot af met een nummer uit de film West Side Story; een film waarvan ik als kind zó vaak de videoband heb bekeken, dat ik er in mijn eentje een opvoering van kan doen. Geen zorgen: dat ga ik niet doen. Maar dit even om aan te geven hoe fijn ik dit optreden vond. Cecile for president!

Trompettist Takuya Kuroda toetert altijd bij José James, maar heeft nu een fantastische soloplaat gemaakt, ‘Rising Son’. Ik kon tijdens dit concert absoluut.niet.op.mijn.stoel.blijven.zitten. En dat terwijl ik al drie dagen lang op mijn benen had gestaan en had lopen snakken naar een stoel. De perfecte afsluiter van drie dagen North Sea Jazz.

Foto’s: andjustinforall

Valley of the Doll Parts: een (bizar!) animatiefilmpje van Courtney Love

Courtney Love is volgens mij nou niet bepaald zelf het lichtend voorbeeld van een evenwichtig mens, maar ze heeft er geen enkele moeite mee om haar collega’s uit Hollywood op de hak te nemen.

Samen met Michael Mouris maakte ze een animatiefilmpje dat Valley of the Doll Parts heet; een parodie op de beroemde cultklassieker én boek ‘Valley of the Dolls’ (die film met die heerlijke themesong van Dionne Warwick – daar maakt u mij zo gelukkig mee). In de versie van Courtney hebben Lindsay Lohan, Miley Cyrus, Chloe Sevigny en James Franco een rol – met een paar guest appearances van andere celebrities. Maar ze is ook niet vies van een beetje zelfspot en geeft zichzelf ook een rolletje.

Net zo bizar om te zien als een videoclip van La Love zelf, maar fantastisch getekend. Kijk ‘m zelf:

Lianne La Havas x SuperTrash

Als ik Lianne La Havas zie optreden, kijk ik niet alleen vol bewondering naar de manier waarop ze zingt en gitaar speelt, maar dikwijls ook naar haar schoenen (Mevrouw La Havas heeft een voorliefde voor enorme plateauzolen in felle kleuren en prints – een vrouw naar mijn hart) en outfits. Deze zangvogel is ook een paradijsvogel. En dat is het team achter SuperTrash ook opgevallen. Zij strikten Lianne voor hun nieuwe campagne.

Lianne is door het ST-team uitgeroepen Super Talent en dat wordt gevierd met een uitgebreide photoshoot met Lianne gehuld in SuperTrash én een complete kledingcollectie à la Lianne die je nu kunt shoppen via de website. Van rokjes tot oorbellen: allemaal geïnspireerd op de stijl van zangeres.

Ik mis de felle kleuren en prints een beetje, maar de shiny tops en korte rokjes zijn onlosmakelijk Lianne. En supercool natuurlijk dat een écht Nederlands merk de Britse zangeres als stijlicoon heeft weten te strikken. Go SuperTrash en go Lianne!

In dit interview vertelt Lianne waarom zij graag meewerkte aan de campagne van Super Trash en wat haar favoriete kledingstuk is:

Elli Ingram – Poetic Justice

Vroeger was ik ontzettend fan van Janet Jackson. Ik had zelfs precies zo’n zwarte lakpet als Janet in Rythym Nation, kende alle teksten uit mijn hoofd (sommige nog steeds), kon alle dansjes nadoen en heb zelfs eens met een hysterisch groot zelfgemaakt spandoek naar Janet staan zwaaien in Ahoy (guppylove). Ik was daarom verrast toen ik dit nummer hoorde van de Britse, slechts 18 jaar jonge (!) Elli Ingram, die ‘Anytime, Anyplace’ van mijn Janet samplet in een song. Toen voelde ik me al oud, maar ik voelde me compleet uit het Golden Girls-tijdperk weggelopen toen ik erachter kwam dat Elli’s nummer óók weer een cover is en wel van een nummer van Kendrick Lamar ft Drake. Kuntuhetnogvolgen? Één grote muzikale kopieermachine dus. Maar wel verdomd fijn klinkend. De songtitel is trouwens ook nog eens een verwijzing naar die gave film waar La Jackson samen met Tupac in acteerde (hij krijgt slechts een 5,7 op IMDB, maar reken maar dat ik ervan genoten heb): Poetic Justice.

Als je me nu wilt excuseren: ik ga even op mijn glittersokken (de zwarte lakpet heb ik niet meer, helaas) door mijn woonkamer dansen op onderstaand nummer:

GIRLS, maar dan als CATS

Kijk jij ook zo graag naar GIRLS? Toen ik het net begon te kijken, dacht ik: ‘wat gedragen deze meiden zich onuitstaanbaar!’, maar algauw ging ik de humor ervan inzien. En nu ben ik fan. En een beetje verliefd op Adam. Ook al is hij soms een holbewoner. En mag ik nog even zeggen dat ik het een verádeming en een zegen vind om eindelijk een serie te kunnen kijken met meiden die er gewoon uitzien zoals in het echte leven? Ze zijn niet gestyled in designerkleren, ze hebben ook weleens een bad hair day en HOERA ZE HEBBEN NORMALE LICHAMEN! Heerlijk om eens 30 minuten lang niet te worden gebombardeerd met de overdreven/onhaalbare skinny lijven van 99% van de actrices in Hollywood of – als enige tegengeluid – de onhaalbare bootylicious lijven van grote matenmodellen, maar gewoon alles daar tussenin.

Als je naast van GIRLS ook van katten houdt, kijk dan beslist deze kattenparodie op GIRLS: ”Four six-week old foster kittens try to find the meaning of life and themselves.

Nail Art van je eigen kat

Ik hoop dat Noodles het mij vergeeft dat hij mijn liefde & affectie zal moeten delen met een ander kattenbeest: ik krijg niet genoeg van Pudge The Dat (levensmotto: “I am a girl and my mustache is more fabulous than yours”). Pudge is een drie jaar oude exotische korthaar met de gezichtsuitdrukking van een verveelde diva. Ze woont in Minneapolis en spendeert haar dagen met het maken van Youtube-video’s. En o, wat een heerlijke katten-teevee levert dat op.

Pudge’s laatste video is mijn favoriet: daarin laat ze zien (wel, samen met haar bazinnetje, maar we weten allemaal wel wie écht de show steelt…) hoe je Nail Art maakt van je eigen kat! Misschien kan ik het zo een beetje goedmaken met Noodles: zijn hoofd op mijn tien nageltjes.

Tip: Tattoo papier voor je printer kun je hier kopen.

Zoals het een ster met een online imperium betaamt heeft Pudge ook een eigen online shop met T-shirts, kalenders, hoesjes voor je telefoon, buttons en plaktattoos. Maar abonneer je vooral ook op haar Youtube-kanaal via www.youtube.com/PudgeTheKitten.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...