Author Archives: NEnz

Happy weekend!

Voor het échte lentegevoel maak je dit weekend deze lemon curd van Rachel Khoo. Heerlijk op muffins, scones, cake of in je yoghurt of granola. En zie maar eens niet happy te worden van die felgele kleur. De lente is in aantocht, voel je ‘t ook?

5x een hal waar je blij van wordt

Ik ken van die mensen die een huis betrekken, het op een bepaalde manier inrichten en het vervolgens exact zo laten. Voor tientallen jaren. Ik ben dus niet zo iemand. Bij mij verschuift, verspringt en verhuist alles voortdurend. Het is net een microkosmos, en dan een beetje alsof je een drukbezocht zebrapad in Tokio zou filmen. Het moet ook wel, dat voortdurende geschuif met spullen en meubels, met name dankzij de constante stroom aan platen en boeken die hier aan de deur wordt geleverd (dankjewel, vriendlief!). Bovendien word ik er erg onrustig van als alles om me heen hetzelfde blijft. Ik wil levendigheid in en om me heen. En dat mijn huis ook een soort levenslust uitstraalt, if that makes any sense.

Het enige plekje in huis dat ik maar niet leuk & levendig krijg, is de hal. Daar is het een chaos van enorme hopen oud papier, modderige laarzen, zestriljoen sjaals en handschoenen en van die stomme attributen die je wel in het zicht moet hebben liggen omdat je ze anders vergeet mee te nemen, zoals zonnebrillen, sleutels, autopapieren, pepermuntjes en zakdoeken. Het is me een doorn in het oog, juist omdat de hal de allereerste plek is waar je binnenkomt en dus juist huiselijkheid en warmte zou moeten uitstralen (ik heb al eens overwogen om daarom maar de regenpijp te nemen).

Deze lente ga ik daarom mijn hal eens onder handen nemen en ‘m omtoveren tot een hal waar je blij van wordt. Hieronder een paar tips die ik tijdens mijn zoektocht heb opgedaan:

1. Heet je gasten (en jezelf) warm welkom

Ga voor een deurmat met een blije boodschap of schrijf ‘m zelf op de stenen voor je deur! De ‘Sup’-deurmat is trouwens hier te koop.

2. Maak er een galerij van

Verzamel de leukste artworks (Etsy is een walhalla voor betaalbare prints, kaarten en mooie posters) en hang ze ingelijst aan de muur. Da’s nog eens vrolijk binnenkomen!

3. Thank God for mandjes & opbergdozen

Woonaccessoires zoals leuke mandjes zijn ideaal om die sjaals/mutsen/wanten in op te bergen. God, wat hou ik van mandjes. Ik heb er talloze. Momenteel heb ik mijn oog laten vallen op van die grote Vietnamese manden van Bloomingville. Ik wil er eigenlijk drie.

4. Gebruik je spullen als decoratie

Hang een gezellige felgekleurde tas aan je kapstok, zet je mooiste schoenen in het volle zicht en zet die leuke bontgekleurde paraplu in het hoekje neer. Gekleurde sjaals zijn ook altijd een mooi decoratie-item. Niet alleen voor je nek!

5. Vloer als eyecatcher

Het summum voor liefhebbers van kleur & prints is natuurlijk zo’n vloer met bontgekleurde tegels. Geen geld voor (over)? Je kunt er ook een leuk kleed neerleggen.

Foto’s: Shopstyle / Designsponge / Rice / Sfgirlbybay / Decoratualma


D’Angelo live in Paradiso Amsterdam

Zelfs als zijn naam je niet zoveel zegt, ken je hem vast wel van zijn onvergetelijke buikspieren in de video voor ‘Untitled’ zijn hit ‘Brown Sugar‘, van anno 1995. Ik heb het over D’Angelo. Of, zoals ik hem graag noem: mijn favoriete artiest in de geschiedenis van de mensheid, planeten en heelals.

Tot nu toe ben ik bij elke tour geweest die deze man maakte langs ons kikkerlandje. Maar dat werd me niet altijd gemakkelijk gemaakt: tijdens zijn Voodoo Tour op het North Sea Jazz Festival in 2000 stonden we als sardientjes in een blik zij aan zij te zweten van de crazysexysoul van deze man (als ik het me goed herinner, scheurde hij zelfs zijn hemd aan stukken…#ohmygod). Toen werd het een tijdje stil rond D’Angelo. Pas jaren later – het precieze jaartal weet ik niet meer, maar ik denk dat het rond 2005 geweest moet zijn – zou hij in Ahoy in Rotterdam staan. Ik had bijtijds kaartjes gekocht, maar moest die later weer inleveren, omdat de show werd afgelast. En toen, na jaren radiostilte, was er in 2012 ineens weer teken van leven van D’Angelo: hij had aan wat nieuwe nummers gewerkt en kwam naar Paradiso in Amsterdam. Vriendlief en ik dachten dat we gek werden en dat het een sinistere grap was van het universum. We kochten kaartjes, maar bleven angstvallig de website van Paradiso en Twitter in de gaten houden of het wel écht doorging, want het kon toch niet zo zijn dat we na al die jaren weer oog in oog zouden staan met D’Angelo?

Het was een intens koude, sneeuwerige maandagavond waarop we met de auto naar Amsterdam reden. Ik weet nog goed dat we van de parkeergarage richting Paradiso liepen en ik nog iets zei van: ‘ik denk dat die mensen ook allemaal op weg zijn naar Paradiso, dus dat is een goed teken!’. Toen we voor de muziektempel stonden, wilden we net de trappen bestijgen toen een meisje naar ons toekwam en zei: “jullie weten toch wel dat het afgelast is hè?”. Ik begon hysterisch te lachen: “Haha, heel grappig!” en duwde haar haast opzij in mijn vastberadenheid: ik ging D’Angelo zien en wel nú. Maar ze vervolgde: “Hij is van het podium gevallen tijdens de soundcheck.” Toen viel mijn oog ook op de A4-tjes die op de deur hingen, waarop mijn diepste, donkerste, meest duistere vermoedens werden bevestigd: het ging niet door.

Gelukkig trad hij een paar dagen later alsnog op op dezelfde plek. Hij liet ons langer dan een uur wachten, maar het was het waard. Op het North Sea Jazz Festival van 2013 precies hetzelfde liedje: ik moest mezelf met bruut geweld uit de rij voor de signeersessie van Lianne La Havas ontslaan om op tijd te zijn voor het optreden van D’Angelo in de grote Nile-zaal (Lianne nam nogal uitgebreid de tijd voor al haar fans, wat haar siert, maar wat killing is op een festival met zo’n strak tijdschema). Meneer bleek weer een uur te laat, wat hij moest bekopen met boegeroep van de zaal. Ik kon op dat alleen maar denken aan mijn denkbeeldige, innige vriendschap met Lianne, die hiermee in rook was opgegaan. Maar ook dat was ik alweer snel vergeten, toen ik stond te zweten en te dansen op de sexy funk van deze soulgod. Een optreden van D’Angelo is een beetje als een superintense preek van een begenadigde predikant, zo stel ik me voor. Je wordt er totaal in meegesleept en voordat je het doorhebt, sta je daar met je blanke hoofd als een idioot met je heupen te schudden, met je armen in de lucht en je ogen dicht. Halleluja.

En toen – na jaren van speculaties en slechts flarden van nieuwe nummers te hebben gehoord – dropte hij net voor de jaarwisseling vanuit het niets zijn nieuwe album ‘Black Messiah’. En de wereld werd gek. Vijftien jaar na zijn laatste album, ‘Voodoo’. Afgelopen maandag en dinsdag kwam hij naar Amsterdam om het live te laten horen en ik was erbij. Het werd gelukkig niet afgelast, wel was hij volgens traditie weer een uur te laat. Maar dat kon niemand meer iets schelen toen hij begon te spelen en terugkwam voor maar liefst twee toegiften. Het was fantastisch.

Nieuwsgierig naar dit album? Ga het luisteren op Spotify of Youtube en bekijk deze video’s van D’Angelo’s optreden bij Saturday Night Live (en ja: je mag schudden met die heupen):

Really Love:

The Charade:

Foto’s gemaakt door Andjustinforall

Op kantoor bij Poopy Cat

De ideale werkplek bestaat! En hij heet ‘Poopy Cat Headquarters‘. Daar, bij de makers en bedenkers van de enige echte biologisch afbreekbare wegwerp-kattenbak, is het namelijk één grote knuffelzone.

“At Poopy Cat we have cats living in the office permanently. This way we can develop, test and improve our concepts in close collaboration with the end-user. They make our employees and visitors smile and they provide enchanting ‘aaawww’ moments.”

Bekijk het filmpje voor een instant big smile:

Fafi goes Hawaii

Fafi exposeert momenteel in Galerie L.J. in Parijs totáál ander werk dan de Fafinettes die we van haar gewend zijn (de tentoonstelling heet niet voor niets ‘Fafi 2.0‘). Toch duiken haar vrouwelijke figuren nog steeds op in het straatbeeld. Zo reisde de Parisienne naar Hawaii om daar voor POW! WOW! Hawaii (een festival rondom kunst, cultuur en muziek) een installatie te maken met Fafinettes en héél veel kleurrijke bloemen. Amazing!

Foto’s: @arrestedmotion_sal


Must-visit: Cereal Killer Café in Londen

De halve wereld mag dan ‘s ochtends aan het rechtsdraaiende chiazaad zitten; de mannen van het Cereal Killer Café in Londen moeten er niks van weten. Zij zweren bij cereals en dan vooral die felgekleurde, vol met suikers zittende Amerikaanse soorten, met stripfiguren op de verpakking. Fun en zooo lekker!

De Britse tweelingbroers Alan and Gary Keery kregen het idee voor hun Cereal Killer Café tijdens een fikse kater, waarbij ze allebei enorme trek kregen in ontbijtgranen. Voor £2.50 kun je kiezen uit een batterij aan cereals, melksoorten (bijvoorbeeld ook sojamelk, chocolademelk en aardbeienmelk) en toppings als verse frambozen, mini Oreo’s, chocolade-nijlpaarden of marshmallows. Je hoeft er niet eens een kater voor te hebben: je kunt hier elke dag van 7 uur ‘s ochtends tot tien uur ‘s avonds (!) ‘ontbijten’.

UPDATE: goed nieuws! Want Cereal Killer Café opent een pop-up restaurant op het Culy Food Festival op 4 en 5 april. Niet dat afreizen naar Londen nou zo vervelend is, maar toch…

Cereal Killer Café
139 Brick Lane, London
www.cerealkillercafe.co.uk

Spread the love!

Voor mij is Valentijnsdag niet een dag om mijn lief te trakteren op een foeilelijk beertje dat een hartje vasthoudt en ‘I love you’ kweelt als je op zijn buikje drukt (of rode rozen, of parfummetjes of dozen met hartjescchocolade for that matter). Nee, op Valentijnsdag krijgt mijn lief helemaal niks. De stakker. Gelukkig denkt hij er net zo over als ik: laten we de liefde gewoon zo vaak mogelijk vieren, op de meest random momenten, wanneer dat ons wordt ingegeven door ons gevoel, in plaats van een dag op de kalender met een rode cirkel eromheen.

Dat betekent niet dat ik Valentijnsdag een stomme dag vind, o nee. Ik geniet ervan als er liefde in de lucht hangt. Sterker nog: ik vind dat er wel een hele bak meer liefde in de wereld mag zijn (je merkt zeker wel dat ik vroeger volledig geïndoctrineerd ben geraakt door De Troetelbeertjes?). Liefde voor de mensen om ons heen, maar ook voor de mensen die je op een dag passeert. Je hoeft ze niet te gaan huggen – nee zeg! – maar wees gewoon aardig, beleefd en strooi kwistig met je glimlach. Daar krijg je namelijk instant geluksgevoel voor terug. En misschien steek je er ook nog iemand mee aan die vervolgens weer hetzelfde doet. Win-win.

Daarnaast is er nog een hele belangrijke persoon die wel wat meer liefde mag krijgen: jezelf. Ja, me, myself & I! Want o, wat kunnen we goed katten op onszelf. Het is werkelijk uit de kunst. We’re our own worst critic. Terwijl we toch écht onze stinkende best doen. Wees daarom eens extra aardig voor jezelf op V-day. En daar mag bést een cadeautje bij…

1. Broche (€14,95 ANNA + NINA) / 2. Liefdesketting, ontworpen door knipkunstenaar Rob Ryan (€303,50 euro – wauw! – Tatty Devine) /3. Tote bag (€17,50, Ban.do) / 4. Om (liefdes)briefjes en mooie quotes in te bewaren: Little Quote Jar (€29,95 Make History via De Bijenkorf) / 5. Een allerschattigst Valentijnsgelukspoppetje van mijn vrienden van Momiji. Met in haar derrière (je m’excusez!) een briefje waar je een lieve boodschap op kunt schrijven (€22,95 Momiji) / 6. Eindelijk een tof, liefdevol cadeau voor mannen: ‘Love Letters: letters & lines’ van Ceizer (€30,00 Studio Ceizer) / 7. Koop je chocolade, dan koop je liefde (€19,95 Simply Chocolate via De Bijenkorf)/ 8. Coole doosjes om je salade/nootjes/fruit/donuts in mee te nemen (€ 11,43 Paperchase).

Love Letters by Ceizer

De Amsterdamse Pieter Ceizer maakt de mooiste letters & lines. Hij heeft er zijn eigen kledinglijn ‘Ceizer’ mee opgezet, hij werkt samen met de tofste brands en zijn werk is ook opgepikt door Colette in Parijs.

Ceizer’s typografie is nu verzameld in het boek ‘Love Letters’. Afgelopen zaterdag was Ceizer in de Amsterdam Book Center voor de presentatie van zijn boek. Ter gelegenheid van de book launch nam hij de etalage van ABC ook nog even onder handen. Zó cool! Het boek is een prachtige ode aan typografie en het ideale cadeau voor die-persoon-die-alles-al-heeft. En bovendien just in time voor Valentijnsdag.

‘Love Letters: letters & lines by Ceizer’ is online te koop en via American Book Center.

Foto’s: andjustinforall


Zo maak je marshmallows met kokos

De eerste keer dat ik in Parijs was, maakte ik een foto van een heel schattig bakkerijtje/patisseriewinkeltje in de Marais. Pas bij thuiskomst zag ik wat ik nou écht had gefotografeerd (je loopt daar echt als een halve gare met je camera te flitsen, zó fotogeniek is Parijs): guimauves. Oftewel: marshmallows. Maar dan in lange, smalle repen – soms met een knoop erin. In het boek ‘The Sweet Life in Paris‘ van David Lebovitz las ik dat guimauves vroeger bij de apotheek werden verkocht omdat ze goed zouden helpen tegen keelpijn. Ik voel spontaan een kinkhoestje opkomen…

Daarmee was mijn marshmallow-fascinatie geboren. Tijdens een latere trip naar Parijs liep ik stad en land af, op zoek naar de lekkerste guimauves. Bij Patisserie Pain de Sucre vond ik marshmallows in de vorm van grote vierkante blokken in prachtige kleuren, met uitgesproken smaken.

En toen dacht ik: waarom probeer ik ze niet eens zélf te maken? Het duurde even voordat ik een suikerthermometer in mijn christmas stocking vond, maar toen kon ik los. Ze zijn verslavend leuk om te maken. Probeer het zelf!

Dit heb je nodig:

- 10 gram gelatineblaadjes
- 375 gram suiker (zoveel?! ja, zoveel)
- 3 eiwitten
- 80 gram geraspte kokos
- 1/4 theelepel vanille-extract
- water
- een suikerthermometer!

Zo maak je ze:

Rooster de kokos kort in een droge koekepan tot ‘ie een beetje bruin is. Hallo instant huisparfum!

Zet dan de suikersiroop op: pak een steelpannetje met een dikke bodem, doe de suiker erin en 130 ml water. Roer de suiker even goed los van de bodem. Let op: als je het vuur aanzet, MAG JE ABSOLUUT NIET MEER ROEREN! Hoe groot de verleiding ook is. Hou je in. Dus: zet het vuur aan en leg de suikerthermometer erin. Wacht geduldig af tot de suikerthermometer 125 graden aangeeft. Dan is je suikersiroop klaar. Zet de pan van het vuur.

Klop ondertussen de eiwitten tot ze stijve pieken vertonen. Als je suikersiroop klaar is, zet je de mixer op de hoogste stand en schenk je de suikersiroop voorzichtig in een constante straal bij de eiwitten, aan de zijkant van de kom. Kijk uit dat de suikersiroop niet op de garde van je mixer komt, want dan krijg je gesponnen suiker. En dan niet de lekkere fluffy suikerspin-variant, maar een enorme klont die je vervolgens los moet bikken (ik spreek uit ervaring).

Laat de mixer ongeveer 5 tot 8 minuten draaien, tot de zijkanten van de kom koel aanvoelen.

Laat de blaadjes gelatine zo’n twee minuten weken in koud water, knijp ze uit en doe ze in een klein steelpannetje. Het water gooi je weg. Verwarm het pannetje zachtjes en roer de gelatine los, tot je een soort siroopje hebt. Schenk dit ook weer bij de eiwitten, samen met de vanille-extract, en laat nog even mixen.

Zet een rechthoekig bakblik of braadslede klaar en bedek de bodem en zijkanten helemaal met vershoudfolie. Strooi de helft van de geroosterde kokos op de bodem en zorg dat die helemaal bedekt is met de kokos.

Kieper het marshmallow-mengsel erbovenop en probeer met een spatel de bovenkant zo glad mogelijk te maken. Daarna strooi je er de andere helft van de kokos bovenop. Laat dit minstens vier uur rusten op kamertemperatuur. Daarna kun je de plak marshmallow op z’n kop op een snijplank leggen en er met een scherp mes (of een pizzasnijder) vierkantjes van snijden. Rol die vierkantjes nog even met alle zijden door de restjes kokos die los in het bakblik liggen totdat ze helemaal bedekt zijn met een laagje kokos.

Bewaar in een luchtdichte trommel en eet ze binnen een week op. Maar dat zal vast wel lukken. :)

Mocht je nu toch nog denken: maarhoedan? Check dan dit filmpje, dat vond ik erg verhelderend.

Food-magazine voor vrouwen: Cherry Bombe

Blader jij in glossy’s ook altijd direct door naar de pagina’s over eten? Dan lik je vast je vingers af bij Cherry Bombe; het enige food-magazine speciaal voor vrouwen. Het blad zag het levenslicht dankzij Kickstarter en werd opgericht door Kerry Diamond en Claudia Wu, ex-redacteuren van de Amerikaanse Harper’s Bazaar. Dus reken maar dat dit blaadje er mooi uitziet, wat zeg ik, regelrechte food porn is het! Kerry & Claudia vonden dat er een tekort was aan coole alternatieve bladen over eten. Dus besloten ze er zelf één op de markt te zetten.

“Cherry Bombe laat je een verscheidenheid aan culturen en keukens zien en zet chefkoks, serveersters, food stylisten, voedingswetenschappers, culinaire iconen en up & coming ondernemers in de spotlight.”  Denk aan een Karlie Kloss, Gia Coppola, Garance Doré en Chloe Sevigny. “Allemaal opgeschreven en gefotografeerd door de interessantste food- & fashion- redacteuren en fotografen van dit moment. Bovendien wordt bijna alles voor en door vrouwen gemaakt”, aldus Claudia Wu.

Het blad is nog niet zo makkelijk te verkrijgen in Nederland, maar dank u Athenaeum Boekhandel! Want die heeft het wel te koop. Het is ook nog een tikkie prijzig: 25,- dollar per issue. Ik denk dat je ‘t magazine – ook vanwege de mooie kwaliteit en haar vormgeving – meer kunt zien als een boek, vergelijkbaar met magazines als Kinfolk en Cereal. Want reken maar dat ze het mooi zal doen op je koffietafel.

Kijk voor meer info op www.cherrybombe.com en volg ze op Facebook voor leuke updates.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...