Author Archives: NEnz

Dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat

Omdat niets een mens zo goed doet als even onbeschaamd in je onderbroek, op je glittersokken, of met de bezem als danspartner door de kamer dansen, deel ik vanaf nu regelmatig een dans-in-je-onderbroek-door-de-kamer-plaat met je.

Ditmaal: ‘Miracle’ van Kimbra (co-written door Daniel Johns van Silverchair en met een lekker baspartijtje van Thundercat). Ik zal je niet vragen om een selfie te sturen… just enjoy the fun!

NEnz’s Weird World

Joehoe, daar ben ik weer! Vers van het strand van Valencia. En ook daar heb ik mij geen moment verveeld met het in ogenschouw nemen van bevreemdende situaties…

Mijn lief is gek op gin. Hij ontdekte het drankje twee jaar geleden in Valencia, in de bar van ons hotel om precies te zijn. Nu, twee jaar later, zijn we weer terug op die plek en blijkt heel Valencia gek op gin: je struikelt erover in supermarkten, delicatessenzaken hebben enorme displays ingericht vol benodigdheden om thuis de perfecte gin-tonic te maken en veel restaurants (zelfs strandtenten!) hebben een drankenkaart vol obscure en verrassende ginsoorten.

Zo ook het leuke strandtentje ‘Atuaire‘, gelegen naast ons hotel (steigerhouten meubelen, zeegroen geverfde muren, wapperende gordijnen en een tiental Egyptische lampen aan het plafond; ik word daar heel blij van). Daar staat nu zelfs een krijtbordje voor de ingang met daarop de trotse aankondiging: ’47 gins’.

Omdat ik net uit een vliegtuig was komen rollen en nog aan het bijkomen was van het pure geluk dat mijn koffer heel – wat zeg ik; überhaupt – was aangekomen (dat is nou mijn vliegangst: zo’n zielig uit elkaar gevallen koffertje aantreffen op de bagageband met daar achteraan al mijn onderbroeken en de beschamende extra rol wc-papier die ik altijd meeneem omdat ze je in hotels maar zo weinig geven… ja toch?) bestelde ik een saaie ijsthee om mijn zenuwen te bedaren. Vriendlief zag de blauwe zee, de wuivende palmen en het bord met ’47 gins’ en ging right for de gin met de meest obscure naam: ‘Monkey 47′.

Terwijl wij wachtten op onze bestelling en wat praatten en wat wegdroomden bij het zicht op de blauwe zee en palmbomen, zag ik de serveerster vanuit mijn ooghoek een soort uitklaptafeltje zonder blad naast onze loungestoelen plaatsen. Ik registreerde dit even met een bevreemdende blik en bedacht dat het misschien een accessoire zou zijn voor een muzikant die zou komen optreden ofzo. Maar toen kwam de serveerster weer terug, ditmaal met een dienblad vol spullen uit een scheikundelokaal een een apothekersfles met kurk waarop het paarse label ‘Monkey 47′ prijkte. Toen viel bij mij de peso. Ze zette het dienblad voor onze neus op het uitklaptafeltje (aha-moment) en begon met veel omhaal haar ‘act’ van het samenstellen van een gin. Vanaf een meter hoogte goot zij de tonic langs een extreem lange, gedraaide lepel naar beneden in een glas ter grootte van een kinderhoofdje. Er kwam nog net geen vuurspuwen aan te pas. Ondertussen keek de hele strandtent geboeid toe.
Vriendlief keek alsof hij door het zand kon zakken. Hij was net die meneer in een chique restaurant die een fles van de duurste wijn had besteld en daarmee in de spotlight werd gezet door obers met stijf linnen om hun arm gedrapeerd. Alleen zaten we hier in een strandtent, in korte broek, met zand onder onze teenslippers.

Op de ochtend van ons vertrek uit Valencia, hadden we nog wat tijd te doden. We besloten een wandeling door het buurtje achter ons hotel te maken. We slenterden wat door de straatjes, keken geboeid naar de oude pandjes en de graffiti-tags tot ik richting vriendlief schreeuwde: “niet kijken!!!”. Ja, dames en heren, daar, in het zonovergoten, beeldige Valencia met haar wuivende palmen en stralend blauwe zee – de allerlaatste beelden van onze trip die we in ons opnamen – zag ik een dode hond liggen.

Tijdens onze terugvlucht deed de purser aan boord van het vliegtuig mij denken aan deze blogpost over Happymakers. Terwijl we opstegen, praatte zij ons bij door de intercom: “In dit vliegtuig bevinden zich twee toiletten. Mocht u gebruik willen maken van het toilet voorin het vliegtuig, dan vragen wij u om te wachten ter hoogte van de eerste rij. De mensen op die rij zijn speciaal geselecteerd om een gezellig praatje met u te maken…” We stegen op onder keihard gelach.

Effe Offline

Jongens, even een berichtje om jullie te laten weten dat ik computer & smartphone eventjes achter me laat en een paar dagen offline ga om me onder te dompelen in ongeremde joie de vivre. Ik ben terug voordat je het weet, waarbij ik je weer om de oren ga slaan met allerlei dingen die het leven (nóg) leuker maken.

Bovenstaande afbeelding is via The College Prepster; die een interessant stuk schreef over ons leven online & offline. Lees het! Tot gauw.

Sweet Dreams

Ik droom al heel lang van een riant, heerlijk, voorbeeldig opgemaakt bed. Dat dromen doe ik dan ironisch genoeg in de grenenhouten (niets zo erg als grenen!) twijfelaar (een twijfelaar is een bed dat voor één persoon lekker ruim is, maar met z’n tweeën erg… knus) waar mijn geliefde zijn gehele studietijd in heeft geslapen en waarbij inmiddels een lat van de lattenbodem ontbreekt. Met z’n tweeën. En dan propt een dikke pluizige kat zichzelf er af en toe ook nog tussen. Ja: wij moeten al heel lang een nieuw bed. Maar het komt er steeds maar niet van en bovendien zijn er zestriljoen leukere dingen om je geld aan uit te geven (uit eten! een eindeloze hoeveelheid sneakers! boeken! inpakpapier!).

Maar o, wat lijkt het me fijn, een slaapkamer met zo’n heerlijk net-als-in-de-film-bed. Om mezelf te dwingen nu toch echt te gaan sparen, verzamelde ik alvast wat foto’s van schitterende slaapkamers met beeldig beddengoed. Droom je mee?

Kraakhelder wit, maar met roze pompoms voor een flinke dosis vrolijkheid (Accessorize)

Een beetje Indiaas met de olifantjes (Magical Thinking via Urban Outfitters)

Mode op je bed! (Mara Hoffman x Anthropologie)

Dromen over Parijse balkonnetjes onder, eh, Parijse balkonnetjes (Covers & Co)

Roze kimono-print met vlinders (Accessorize)

Prachtige pastelkleurtjes… dat droomt lekker! (Essenza Home)

Dankbaarheid is badass

De afgelopen maanden waren voor mij bovengemiddeld drukke maanden. Ik dompelde mezelf onder in bergen werk en als ik niet aan het werk was, was ik wel ergens buiten, iets leuks aan het doen met vrienden of familieleden. Nu kan hard werken heel bevredigend en leuk zijn en leuke dingen doen nóg leuker, maar ik merkte op een gegeven moment dat ik iets miste. Ik voelde me een beetje… leeg. Dat sprankje joie de vivre dat mij in staat stelt om intens te genieten van de dingen om me heen – groot of klein. Ik was zo aan het hollen en zo met mijn hoofd bij alles wat ik moest doen of aan het doen was, dat ik niet de rust of de ruimte had om ervan te genieten. Om me te verwonderen over alles om me heen. En ik wilde dat gevoel weer terug.

Toen bedacht ik me ineens dat ik al die tijd niet meer in mijn gratitude journal had geschreven. Ja, zo’n ding klinkt hopeloos Oprah-iaans (de term dankbaarheidsdagboek is al niet veel beter), maar o jongens, als ik jullie toch één wijze levensles mee zou mogen geven, zou dat ‘m zijn: schrijf elke avond voor het slapen gaan minstens drie dingen op waar je die dag dankbaar voor bent. Ik ga hier ook weer heel Oprah-achtig claimen dat het mijn leven heeft veranderd. En ik weet niet hoe het met jou zit, maar als iets zo weinig moeite kost en toch zo veel vreugde oplevert, ben ik om hóór.

Zoals Arianna Huffington schrijft in haar boek ‘Het nieuwe succes’ kan dankbaarheid de rode draad door je leven zijn: “De weg naar gratie, zo heb ook ik uit ervaring geleerd, leidt via dankbaarheid. Dankbaarheid is voor mij altijd een van de krachtigste emoties geweest. Als het ons allemaal te veel wordt en we krijgen gedachten als ‘stop de wereld, ik wil eraf’, dan kunnen we bedenken dat er nog een andere manier is en onszelf openstellen voor gratie. Dat begint vaak met een ogenblik de tijd nemen om dankbaar te zijn voor de dag, voor ons leven of voor wat je ook maar kunt bedenken.” (ik denk dan vaak aan wentelteefjes van suikerbrood bijvoorbeeld. Of goddelijke koffie)


Arianna schrijft ook: “Van oefeningen in dankbaarheid is bewezen dat ze tastbare voordelen opleveren. Uit onderzoek door de University of Minnesota en de University of Florida is gebleken dat als deelnemers een lijst met positieve punten aan het einde van elke dag maken, met de reden erbij waarom ze er blij van werden, ze minder last hadden van stress en zich ‘s avonds kalmer voelden.

Elke avond drie – of vijf – of tien – of soms wel twintig – dingen opschrijven waar ik hartstikke blij van word, helpt mij om met een grote glimlach op m’n toet in slaap te vallen, ook weer zo wakker te worden (die toet ligt dan wel in de kreukels, maar dat terzijde) en geeft me over het geheel meer kalmte, rust, blijdschap en weerbaarheid. Het drukt mij niet alleen met mijn neus op alles wat goed & fijn is om me heen, maar geeft me bovendien een soort vertrouwen dat wat er ook gebeurt, er altijd nog héél veel dingen zijn die je intense vreugde kunnen schenken. Dingen die je soms gratis en voor niets cadeau krijgt van dit leven. Ze actief opschrijven, elke avond, zorgt er ook voor dat dat lijstje vaak als een soort mantra door mijn hoofd zingt. The best feeling ever.

Al met al is dankbaarheid dus behoorlijk badass. Ik ga mijn boekje er vanavond weer bijpakken.

Kat in je hand

Als je nog geen kattenvrouwtje was, word je het wel bij de aanblik van deze coole kattenringen. Van een Pers tot aan een Siamees; bijna elk ras is vertegenwoordigd. Ze worden gemaakt door het Thaise GOODAFTERNINE. De ringen zijn bovendien niet zomaar plastic prullen; ze worden met de hand gemaakt van verguld messing en per stuk met de hand beschilderd. Echte paradepaardjes, eh -katjes, dus.

Er zijn ook kettingen en oorbellen. En voor de liefhebber: honden, vogels, konijnen en wilde katten.

Olympia Le-Tan macaron clutch

Wat zijn ze toch bloedmooi; de book clutches van de Franse ontwerpster Olympia Le-Tan. Met de hand geborduurd en gevoerd met wereldberoemde stof van warenhuis Liberty in Londen. Maar ze zijn malheureusement ook schreeuwend duur. En toch kun jij nu ook trots gaan pronken met een echte clutch van Olympia Le-Tan onder je arm. Ze ontwierp namelijk twee verpakkingen, bedoeld om de macarons en bonbons van Pierre Marcolini met je mee te dragen. Even better!

Meneer Marcolini is een Belgische patissier die onlangs een nieuwe winkel opende aan de Rue du Saint-Honoré in Parijs.

Er zijn twee ontwerpen. De verpakking voor macarons is uitgevoerd met oogjes en biedt ruimte aan 12 macarons. Olympia koos de macarons uit, in de smaken bosbes met melkchocolade uit Ecuador en Ghana, karamel met Maldon-zeezout (my favourite!) en milde boerenboter en tot slot een macaron gemaakt van de homemade chocolade van Pierre Marcolini en een vleugje vanille.

De verpakking voor de chocolade is uitgevoerd met mondjes. Daarin vind je maar liefst twee lagen bonbons. Mmm…!

 

Voor de doos macarons betaal je €27,- euro, voor de bonbons €37,- euro. Dus als je jezelf nog wilde trakteren; now is the time!

Vanaf 1 september verkrijgbaar bij de winkels van Pierre Marcolini, waaronder zijn nieuwe winkel in Parijs en online via www.Colette.fr.

Dingen waar je blij van wordt

‘Chef’ kijken. Een heerlijke feel-good-movie waar je trek van krijgt Een fles Belvoir limonade in je fietsmand/krat, Vietnamese rolletjes in rijstpapier erbij (die je zelf hebt gerold natuurlijk…), een goed boek of vermakelijk tijdschrift erbij, kleedje erin en hup, naar het park om te picknicken.Tussen de buien door snel naar buiten voor een wandelingetje… (en dan drijfnat weer terug)In het kader van vergelijkend warenonderzoek de komende week elke dag naar een andere koffietent in je stad om te keuren waar ze nou de allerlekkerste cappucino/latte/espresso/chai latte serveren.Daarover gesproken: een dirty chai drinken. Da’s een chai latte met een shot espresso erin. Yum!Agenda-season! Vroeger kon ik me al helemaal verheugen op nieuwe schoolspullen (het is een wonder dat ik vrienden had…) en ik pleegde wekenlang warenonderzoek tot ik de perfecte agenda had gevonden. Tegenwoordig koop ik meestal agenda’s vlak voor de jaarwisseling en niet meer in de zomer, maar ik krijg nog steeds dat oldskool back-to-school gevoel als ik de nieuwe agenda’s in de winkels zie liggen.Jezelf verwennen met een bos bloemen. En dat hoeft echt geen meeegabos te zijn; je kunt ook gewoon een paar losse bloemetjes bij elkaar harken en die – tres veldboeket-style – in een klein vaasje zetten. Instant happiness!

Deze (gratis!) wallpaper voor je computer, met zonnende dames. Voelt het toch nog een beetje als zomer.Naar de Swan Market in Rotterdam met vriendin S. en zo veel leuke dingen zien dat we hysterisch in rondjes rond de kramen cirkelden. Uiteindelijk gingen we naar huis met coconut balls, kerstomaatjes in alle kleuren van de regenboog, goddelijk brood en een verse rabarbermuffin voor de terugreis.Regenachtige dag? Jezelf ingraven tussen dekens, kussens en kat op de bank en er niet meer vanaf komen.De driedelige documentaire ‘Liberty of London’ die onlangs werd uitgezonden op Ned.3 over het gelijknamige warenhuis. OMG ik hou van elke vierkante centimeter van Liberty!Selfies maken met je kat waarbij je zijn gezichtsuitdrukking probeert te imiteren. Stuur ze naar je lief.Barista’s die een hartje in je koffie makenWatermeloen als ontbijtEen héul lekker: het recept voor noedelsalade met watermeloen en sticky chicken uit Jamie’s 15 minuten. Om je vingers bij op te eten.

Nog meer dingen waar je blij van wordt:

Bananen. Omdat ze cool zijn.

Supertoffe sweater van Zoe Karssen:

I love those kinds of people!

Zie je ergens bijzondere tomaten, neem ze dan onmiddellijk mee en maak Garlic Toast Tomato Sandwiches… mmmh!

Iemand maakte pinata’s van de dansende-meisjes-emoji’s! OMG!

Reizen kan zo fijn zijn!

Parijs, gevangen door de lens van een Pentax 67; een bijzondere camera:

Dat de CEO van Net-a-porter na zijn aftreden gemist zal worden, moge duidelijk zijn na deze fantastische surpriseparty (ik vind eigenlijk dat elke werknemer een keer een dag zo in het zonnetje gezet zou moeten worden!):

Have a happy day!

Happy item: mokken van Keith Brymer Jones

Er staat maar één subtiel piepklein woordje op, en toch zijn deze mokken van Keith Brymer Jones veelzeggend. De Britse keramiek ontwerper heeft een voorliefde voor clean, minimalistisch design met een twist. Die twist, die zit ‘m in de kleine als met een typemachine aangebrachte lettertjes in vrolijke kleuren die woorden vormen als ‘overworked/underpaid’, ‘dramaqueen’, ‘OMG!’ en ‘honeybunny’. En dat leidt tot een serie servies met een belachelijk grote aantrekkingskracht. Keith wordt ook wel “The most fun man in pottery” genoemd.

Op de vraag waarom hij ervoor koos voor woorden als signatuur van zijn collectie, zegt hij: “Well I didn’t. You could say it chose me. I’m dyslexic so tend to see shapes first rather than the information. So I see words as shapes primarily: hot looks good as a word, so does tea.”

Tja; soms is simpel gewoon het allermooist.

Clap along if this makes you happy!

Shop de mokken van Keith Brymer Jones bij De Bijenkorf, ANNA + NINA of Betjeman & Barton.

Wacht…wat? Macaron-ijs?

Ik eet mijn macarons graag bij een bakkie koffie of een lekker theetje, maar patissier Francois Payard maakt dat we nu ook macarons willen snaaien als de mussen van het dak vallen, in plaats van het gebruikelijke raketje.

In zijn patisserie in New York verkoopt hij ‘Macaron Ice Cream Sandwiches’, in de smaken kokos-mango, pistache-frambozen, cheesecake-passievrucht en gezouten karamel. Niet alleen zien ze er fantastisch uit, ze krijgen ook nog eens lovende kritieken van de kritische foodies uit The Big Apple. Zo zou de macaron niet verloren gaan onder het gewicht van het de huisgemaakte sorbets en ijssoorten, maar fier overeind blijven staan.

Mocht je deze zomer toevallig in New York zijn; ga naar de Francois Payard Bakery en FP Patisserie en stuur me een foto!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...